κυνολόγιο

«Ζωόφιλοι» σύγχρονοι καλλιτέχνες

2009-04-05T12:00:00.000-07:00

Ο καλλιτέχνης Γκιγέρμο Βάργκας Αμπακούκ προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις παγκοσμίως με το έργο του «Είσαι ό,τι διαβάζεις».Το 2007 ο καλλιτέχνης πλήρωσε παιδιά για να του παγιδεύσουν ένα αδέσποτο σκυλί,από τα αναρίθμητα που κυκλοφορούν άρρωστα και υποσιτισμένα στη Μανάγκουα, πρωτεύουσα της Νικαράγουας,όπου επρόκειτο να παρουσιασθεί η έκθεσή του.Παράλληλα στον χώρο της γκαλερί Codice ο Αμπακούκ σχημάτισε,κολλώντας κροκέτες σκυλοτροφής στον τοίχο,τη φράση: «Είσαι ό,τι διαβάζεις».Επειτα πήρε το σκυλί και το έδεσε στον χώρο της γκαλερί,κάτω από την επιγραφή,με κοντό λουρί.Γέμισε ένα πιάτο με σκυλοτροφή και το άφησε σε ένα σημείο όπου το σκυλί να μπορεί να το δει και να το μυρίσει,αλλά όχι να το φτάσει.Παράλληλα ακουγόταν,παιγμένος ανάποδα,ο ύμνος των Σαντινίστας,ενώ ταυτόχρονα καιγόταν,σαν σε βωμό,ένα κιλό κρακ.Κατά τον καλλιτέχνη και τον γκαλερίστα του,το σκυλί είχε όνομα: λεγόταν Θεία Γέννηση- φόρος τιμής στη Νατιβιντάντ Κάντα,μια Νικαραγουανή η οποία είχε κατασπαραχθεί πρόσφατα από άγρια, αδέσποτα σκυλιά.Κατά τη διάρκεια της έκθεσης κανένας από τους επισκέπτες δεν έσπρωξε,έστω λίγο,το πιάτο με το φαγητό με το πόδι του.Ούτε ο καλλιτέχνης τάισε το σκυλί και η Θεία Γέννηση πέθανε από ασιτία. Τουλάχιστον σύμφωνα με όσους διαμαρτυρήθηκαν,καθ΄ ότι ο θάνατος του σκυλιού παραμένει ανεπιβεβαίωτος και κανένα έγκυρο ΜΜΕ δεν μετέδωσε με βεβαιότητα ό,τι συνέβη.

Το άρθρο ολόκληρο μπορείτε να το διαβάσετε στο Βήμα της Παρασκευής 29 Μαρτίου 2009.

Φάρμακο κατά του καρκίνου για «Οσκαρ»

2009-04-02T11:54:00.000-07:00

ΣΟΛΤ ΛΕΪΚ O Οσκαρ αποτελεί πλέον διασημότητα που αναφέρεται σε έγκριτα επιστημονικά συνέδρια και η φωτογραφία του έχει κάνει τις τελευταίες ημέρες τον γύρο του κόσμου. Οχι, δεν πρόκειται για κάποιον επιστήμονα, αλλά για έναν ασθενή ο οποίος απαλλάχθηκε από τον επιθετικό καρκίνο του χάρη σε ένα νέο, πειραματικό φάρμακο. Ο συγκεκριμένος ασθενής έχει μια ιδιαιτερότητα: είναι τετράποδος! Για την ακρίβεια, ο Οσκαρ είναι ένα δεκάχρονο μπισόν φριζέ που ασθένησε με αδενοκαρκίνωμα του εντέρου, με αποτέλεσμα οι γιατροί να μην του δίνουν περισσότερους από τρεις μήνες ζωής. Ωστόσο μετά τη χορήγηση της νέας θεραπείας, η οποία ονομάζεται nitrosylcobalamin (ΝΟ-Cbl) και αποτελεί συνδυασμό βιταμίνης Β12 και μονοξειδίου του αζώτου, το ζώο απαλλάχθηκε από τον καρκίνο του και κατάφερε να επιστρέψει στην κανονική... σκυλίσια ζωή του. Δεδομένης της γενετικής συγγένειας του ανθρώπου με τους σκύλους, η περίπτωση του Οσκαρ δε γεννά μόνο ελπίδα για τους υπόλοιπους τετράποδους φίλους του, αλλά και για αντιμετώπιση καρκίνων που πλήττουν τον άνθρωπο.
Η περίπτωση του Οσκαρ παρουσιάστηκε στην αρχή της εβδομάδας κατά τη διάρκεια συνεδρίου της Αμερικανικής Εταιρείας Χημικών στο Σολτ Λέικ από τον Τζόζεφ Μπάουερ, ο οποίος και ασχολήθηκε μαζί της στο Κέντρο Αιματολογίας και Μοριακής Ογκολογικής Θεραπείας στην Κλινική Κλίβελαντ στο Οχάιο όπου εργαζόταν τότε (ο Μπάουερ είναι πλέον διευθυντής επιστημονικής έρευνας στο Ερευνητικό Ιδρυμα Μπάουερ στη Φλόριδα).
Οι ιδιοκτήτες του Οσκαρ από το Μίλφορντ της Μασαχουσέτης ήλθαν σε επαφή με τον Μπάουερ ενώ βρίσκονταν σε απόγνωση για την τύχη του σκύλου τους: η διάγνωση που του είχε γίνει δεν άφηνε περιθώρια αισιοδοξίας και σκέφτονταν σοβαρά να κάνουν ευθανασία στο ζώο. Τότε ο ερευνητής τούς πρότεινε να δοκιμάσουν την πειραματική θεραπεία του ΝΟ-Cbl. Την έστειλε στον κτηνίατρο του Οσκαρ και ξεκίνησε η χορήγησή της.
Oπως αποδείχθηκε, εκείνο το τηλεφώνημα ήταν και η σωτηρία για το δεκάχρονο άρρωστο μπισόν. Το ΝΟCbl που δρα σαν «δούρειος ίππος» οδήγησε στην... άλωση του καρκίνου. Το συγκεκριμένο φάρμακο έχει την ικανότητα να διεισδύει, περνώντας απαρατήρητο, στα καρκινικά κύτταρα και να απελευθερώνει, όταν πια βρίσκεται εντός τους, το «όπλο» που κρύβει μέσα του και είναι ικανό να τα εξολοθρεύσει.

Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε στο ΒΗΜΑ της Παρασκευής 27 Μαρτίου 2009.

Γκόγια: Ένας σκύλος

2009-03-31T11:40:00.000-07:00

To 1819 ο Γκόγια αγόρασε ένα εξοχικό σπίτι στα περίχωρα της Μαδρίτης και αποσύρθηκε εκεί με την Λεοκάδια, την παντρεμένη με την οποία είχε παράνομο δεσμό. Σε δύο από τα δωμάτια του σπιτιού ζωγράφισε 14 ζωγραφιές που δεν προορίζονταν για το κοινό και δείχνουν τον έντονο πεσιμισμό που είχε καταλάβει τον ζωγράφο. Ανάμεσα σε αυτές τις ζωγραφιές (και συγκεκριμένα στο δωμάτιο του πάνω ορόφου) βρίσκεται το Ένας Σκύλος. Το μόνο που φαίνεται είναι το κεφάλι ενός σκύλου το οποίο καταλαμβάνει ένα πολύ μικρό κομμάτι. Στον υπόλοιπο πίνακα δεν αναγνωρίζεται τίποτε άλλο. Ο σκύλος φαίνεται να βουλιάζει σε κινούμενη άμμο, ο πνιγμός του είναι σίγουρος και δεν υπάρχει πουθενά κάποιος ο οποίος θα μπορούσε να τον σώσει.

Ζωή σκυλίσια

2009-03-17T12:50:00.000-07:00

Ενδιαφέρουσα ταινία το «Μάρλεϊ, ένας μεγάλος μπελάς», που κυκλοφόρησε στην Αμερική με τίτλο Marley & Me. Η ταινία στηρίζεται στο βιβλίο Marley & Me: Life and Love with the World's Worst Dog, του δημοσιογράφου John Grogan.

Ο σκύλος που πέθανε από λύπη

2009-03-16T12:37:00.000-07:00

Το συγκινητικό εύρημα ενός σκελετού στη νεκρόπολη της Ελεύθερνας στην Κρήτη έρχεται να μας θυμίσει μύθους και μαρτυρίες για τη σχέση φιλίας ανάμεσα στους αρχαίους Ελληνες και σε ζώα που τους συντρόφευαν

της χαρας κιοσσε | Κυριακή 15 Μαρτίου 2009

Ο Νίτσε είπε κάποτε ότι η πείνα του ανθρώπου για γνώση «έφαγε» τον μύθο. Βεβαίως δεν είναι απολύτως ακριβές. Η αλήθεια όμως είναι ότι ορισμένοι μύθοι έχουν επιβεβαιωθεί κατά τον έναν ή τον άλλον τρόπο από τη γνώση, ή αν θέλετε από την επιστήμη, και η αρχαιολογία κάθε τόσο φέρνει στο φως ευρήματα που ικανοποιούν κάπως αυτή τη... μυθοφάγο πείνα μας. Ενα τέτοιο παράδειγμα είναι η σχέση που σύμφωνα με τον μύθο είχε αναπτυχθεί στην ελληνική αρχαιότητα ανάμεσα στον άνθρωπο και σε ορισμένα ζώα. Ασφαλώς όχι όλα τα ζώα. Υπάρχουν όμως ανασκαφικές ή και ιστορικές μαρτυρίες για τον δεσμό που ανέπτυξαν οι άνθρωποι με ζώα που υπηρετούσαν ορισμένες ανάγκες τους, όπως ήταν ο πόλεμος, το κυνήγι και ίσως και η συναισθηματική ανάγκη για συντροφιά. Νωρίτερα, στην αρχαία Αίγυπτο είναι γνωστή η σχέση ανθρώπου- ζώου αλλά με τη μορφή της λατρείας που είναι διαφορετικό από αυτό που συνέβαινε στην αρχαία Ελλάδα όπου, όπως φαίνεται, υπήρξε συντροφικότητα και μια κάποια ισοτιμία. Τέτοια τύχη είχαν κυρίως τα άλογα και οι σκύλοι.

Από τους αρχαιολόγους που έχουν μελετήσει τα ταφικά έθιμα των αρχαίων Ελλήνων λίγοι έχουν ασχοληθεί με αυτή την ιδιαίτερη σχέση ανθρώπου και ζώου. Οπωσδήποτε όμως όσοι έτυχε να «πέσουν» επάνω σε ταφή ζώου, είτε μαζί είτε χώρια από το αφεντικό του, ανατρέχουν στις αρχαίες γραπτές μαρτυρίες και θυμούνται και τους σχετικούς μύθους. Αφορμή τώρα για αυτή την εισαγωγή και το σχετικό ρεπορτάζ υπήρξε ένα συγκινητικό εύρημα στη νεκρόπολη της Ορθής Πέτρας στην Ελεύθερνα της Κρήτης όπου διεξάγεται η ανασκαφή του Πανεπιστημίου Κρήτης με τον καθηγητή Νίκο Σταμπολίδη. Πρόκειται για τον σκελετό ενός σκύλου που βρέθηκε δίπλα σε ένα πιθάρι που περιείχε τον σκελετό ενός αγοριού. Η γνωστή μας πια ανασκαφή της Ελεύθερνας είχε δημοσιευθεί για πρώτη φορά πριν από πολλά χρόνια στο «Βήμα» με τον τίτλο «Δειροτομηθείς Σιδήρω» και ο αποκεφαλισμένος σκελετός που βρέθηκε στην πυρά είχε μεταφερθεί αργότερα στην έκθεση της Ελεύθερνας που διοργανώθηκε στο Κυκλαδικό Μουσείο. Αυτή τη φορά στην ίδια ανασκαφή ήρθε στο φως ένα άλλο ενδιαφέρον εύρημα.

Ανθρωποι και σκύλοι
«Μετά την ολοκλήρωση του στεγάστρου που προστατεύει την ανασκαμμένη μέχρι στιγμής νεκρόπολη» λέει ο καθηγητής Σταμπολίδης «έχουμε τώρα προχωρήσει στο στάδιο των εργασιών συντήρησης.Σε ορισμένα σημεία που δεν είχαμε σκάψει βαθύτερα αναγκαστήκαμε τώρα να αφαιρέσουμε κάποια χώματα για να μπορέσουμε να δουλέψουμε.Εκεί μας περίμενεμια έκ πληξη!Κοντά στον γνωστό και για το ανθρωπολογικό του υλικό τάφο Α1Κ1 όπου έχουν βρεθεί τα οστά πολλών αριστοκρατών πολεμιστών της Ελεύθερνας από το 900 ως το 680 π.Χ.,ο χώρος είχε μείνει ανέπαφος. Μιλάμε βέβαια για ένα πολύ μικρό κομμάτι γης όπου ήρθε τώρα στο φως μια πιθοταφή ανάμεσα σε τεφροδόχους και χάλκινες φιάλες.Το στόμιο αυτού του πίθου είναι στραμμένο προς Βορά και ακουμπάει σε μια μεγάλη όρθια πέτρα η οποία δεν αποτελούσε μόνο τη φραγή του πίθου,αλλά και το σήμα του.Οταν ανοίξαμετον πίθο διαπιστώσαμε ότι περιείχε έναν σκελετό,σε συνεσταλμένη στάση,του οποίου τα οστά πιθανότατα ήταν ενός αγοριού εφηβικής ηλικίας 15 ίσως ετών.Οταν όμως μετά θελήσαμε να διαμορφώσουμε τον χώρο,προκειμένου να παραμείνει το πιθάρι in situ για τους επισκέπτες της νεκρόπολης,αφαιρώντας τα χώματα ακριβώς δίπλα και στο ίδιο βάθος όπου “πατούσε” ο πίθος,βρήκαμε τον σκελετό του σκύλου.Ο σκελετός είναι ακέραιος χωρίς ίχνη βίαιου θανάτου.Δεν έχουμε δηλαδή δείγματα ότι τον θυσίασαν. Είναι απλώς ένας κρητικός ιχνηλάτης σκύλος.Ετσι η πιθανότερη εξήγηση είναι ότι ίσως πέθανε από τη λύπη του,πράγμα που ανήκει βέβαια στον χώρο των υποθέσεων καθώς δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί ανασκαφικά.Υπάρχουν όμως περιγραφές αυτού του είδους που έφθασαν στις μέρες μας από αρχαίους ιστορικούς» καταλήγει ο κ. Σταμπολίδης. Μια άλλη ταφή με σκελετούς σκύλων είχε βρει πριν από μερικά χρόνια στο Καβούσι της Ανατολικής Κρήτης η αρχαιολόγος Leslie Day και δημοσίευσε το εύρημά της στο Αmerican Journal of Αrchaeology, ενώ και η αρχαιολόγος κυρία Ελπίδα Σκέρλου εντόπισε πρόσφατα ταφή σκύλου στην Κω που ακόμη δεν δημοσιεύτηκε. Από την πλευρά των αρχαίων μαρτυριών τόσο ο Αιλιανός όσο και ο Πολυδεύκης στο Ονομαστικό του αναφέρουν παραδείγματα για ταφές σκύλων ή για σκύλους που ακολούθησαν το αφεντικό τους στον θάνατο αρνούμενοι τον αποχωρισμό. Από τα Ομηρικά Επη ξέρουμε ότι ο σκύλος του Οδυσσέα τον περίμενε 20 χρόνια να επιστρέψει στην Ιθάκη και όταν τον μυρίστηκε να πλησιάζει το ανάκτορο πήγε να τον προϋπαντήσει και ξεψύχησε στα πόδια του. Μια άλλη μαρτυρία προέρχεται από τον Αιλιανό και αναφέρεται στον Εύπολη ο οποίος πέθανε στην Αίγινα και επάνω στον τάφο του πέθανε ο πιστός του σκύλος. Η θέση ονομάστηκε Κυνός Σήμα.

Μια λίγο διαφορετική περίπτωση απόδοσης τιμής σε σκύλο έχουμε στην Αθήνα των ρωμαϊκών χρόνων. Εδώ δεν υπάρχει ένδειξη αφεντικού. Κατά τη διάρκεια λοιπόν των ανασκαφών για το μετρό, βρέθηκε στην πλατεία Συντάγματος ο τάφος ενός σκύλου. Δεν γνωρίζουμε ούτε πώς λεγόταν ούτε σε ποιον ανήκε. Τα χάλκινα όμως διακοσμητικά καρφιά που σώθηκαν από το δερμάτινο κολάρο γύρω από τον λαιμό του, αλλά και τα κτερίσματα των μυροδοχείων (!) που βρέθηκαν δίπλα του υπαινίσσονται ότι θα πρέπει να ανήκε σε κάποιον εύπορο ευγενή, ή να έκανε κάποια ηρωική πράξη στη ζωή του. Το εύρημα παρουσιάστηκε στην έκθεση «Η Πόλη κάτω από την Πόλη» που έγινε πριν από λίγα χρόνια και πάλι στο Κυκλαδικό Μουσείο.

Ανθρωποι και άλογα
Οι ταφές αλόγων αποτελούν μια διαφορετική ενότητα σε ό,τι αφορά τη σχέση ζώου- ανθρώπου και έχουν βρεθεί σε βασιλικούς τάφους κυρίως στην Ασία. Σε ορισμένους μάλιστα τον νεκρό ακολούθησαν και οι υπηρέτες ή οι θεραπαινίδες του. Πρόκειται δηλαδή περισσότερο για ένδειξη ισχύος από φιλίας. Εξαίρεση είναι η γνωστή σχέση του Μ. Αλεξάνδρου με το άλογό του τον Βουκέφαλο. Σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες ο Αλέξανδρος, αφού δάμασε το ατίθασο άλογο, το πήρε μαζί του στην Ασιατική Εκστρατεία. Οταν ο Βουκέφαλος σκοτώθηκε στη μάχη του Υδάσπη στην Ινδία, ο Αλέξανδρος αποφάσισε την καύση του αλόγου του το οποίο με ιδιαίτερες τιμές έριξε σε μεγάλη πυρά και κατόπιν έδωσε το όνομά του σε μια πόλη που ίδρυσε.

Στην Ελλάδα τώρα των Μυκηναϊκών χρόνων φαίνεται ότι το έθιμο της ταφής των αλόγων δεν ήταν άγνωστο. Ενα τέτοιο εξαιρετικά διατηρημένο παράδειγμα... χωρίς ανθρώπινη ακολουθία, είναι του θολωτού τάφου του Μαραθώνα που αναφέρεται στο βιβλίο της διακεκριμένης αρχαιολόγου Ε. Vermeule «Αspects of death in Εarly Greek Αrt and Ρoetry» 1981. Πρόκειται, όπως γράφει η αρχαιολόγος, για σπάνιο δείγμα ταφής αλόγων κατά τους Μυκηναϊκούς χρόνους που αναφέρεται στην επική παράδοση ότι τα ζώα που ήταν μαζί με τον νεκρό κατά τη ζωή του, τον συνοδεύουν στο ταξίδι του προς τον Αδη. Αυτή όμως η σχέση φαίνεται να σταματάει όταν η ψυχή περνάει τις πύλες του Αδη όπου δεν έχουμε απεικονίσεις ή περιγραφές ζώων, προσθέτει η ίδια.

Ετσι το ερώτημα που μένει τώρα είναι... για το πού πήγαιναν τα ζώα όταν έφθαναν στις Πύλες του Αδη. Αρχαία μαρτυρία πάντως για παράδεισο ζώων δεν έφθασε στις μέρες μας και έτσι ελεύθερα μπορεί να υποθέσουμε ότι ίσως υπήρχαν Ηλύσια Πεδία αλόγων όπου θα φύτρωνε σανός και σκύλων με κόκαλα. Ποιος ξέρει;

Πηγή: Το Βήμα

Σκύλος με δύο... μύτες!

2009-03-11T13:51:00.000-07:00

Ο εξερευνητής συντ/άρχης Τζον Μπλάσφορντ Σνελ έχει βρεθεί αντιμέτωπος με νυχτερίδες "βρυκόλακες" και θυμωμένες άγριες μέλισσες, όμως, η τελευταία του συνάντηση ήταν με έναν μάλλον ασυνήθιστο σκύλο. Εντόπισε μια περίεργη ράτσα κυνηγόσκυλων των Άνδεων με δύο μύτες, σε ένα πρόσφατο ταξίδι του στη Βολιβία. Ο πρόεδρος της Επιστημονικής Εταιρίας Εξερευνήσεων υποστήριξε ότι ο σκύλος, με το όνομα Ζινγκού, δεν ήταν "πολύ όμορφος".
Είπε χαρακτηριστικά: "Αυτή η ράτσα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να ανιχνεύει νάρκες ή ναρκωτικά, γιατί διαθέτει ιδιαίτερα αυξημένη αίσθηση όσφρησης".
Ο συνταγματάρχης Μπλάσφορντ Σνελ συνάντησε για πρώτη φορά ένα τέτοιο σκυλί, που το φώναζαν Μπέλα, το 2005, όταν βρισκόταν σε αποστολή χαρτογράφησης στην περιοχή Οτζάκι. Όπως είπε σε ραδιοφωνικό σταθμό, "ενώ βρισκόμαστε εκεί, μια νύχτα, δίπλα στη φωτιά, είδα ένα σκυλί με περίεργη όψη. Φαινόταν να έχει δύο μύτες". "Τότε, θυμήθηκα ότι ο θρυλικός εξερευνητής συνταγματάρχης Πέρσι Φόσετ, το 1913, είχε υποστηρίξει ότι συνάντησε περίεργα σκυλιά στη ζούγκλα του Αμαζονίου. Κανείς δεν τον πίστεψε, αντίθετα τον χλεύασαν."
Το σκυλί που είδε δύο χρόνια πριν ήταν η Μπέλα, και στο δεύτερο ταξίδι του στην περιοχή, ο εξερευνητής ανακάλυψε τον γιο της, τον Ζινγκού, στο χωριό Οτζάκι. Μάλιστα, ο σκύλος αυτός είχε αποκτήσει τέσσερα κουταβάκια με μια σκυλίτσα που είχε "μόνο" μία μύτη. Δύο από τα σκυλάκια είχαν δύο μύτες, τα άλλα δύο ήταν κανονικά, όμως τα πρώτα πέθαναν μετά από τρεις ημέρες. Ένας κτηνίατρος εξέτασε τον Ζινγκού για να διαπιστώσει αν είχε υπερωιοσχιστία, αλλά δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο.
"Υπάρχει πιθανότητα αυτά τα σκυλιά να προέρχονται από μια ράτσα με δύο μύτες που χρησιμοποιούσαν οι Ισπανοί στο κυνήγι, την εποχή της κατάκτησης της Αμερικής", δήλωσε ο συνταγματάρχης Μπλάσφορντ Σνελ. "Πιστεύω ότι πήραν μερικά μαζί τους στη Νότιο Αμερική, όπου αυτά συνέχισαν να αναπαράγονται. Είναι καλά κυνηγόσκυλα". Πρόσθεσε ότι ο Ζινγκού είναι αρκετά επιθετικός, έχει ύψος γύρω στα σαράντα εκατοστά κι αγαπά τα αλμυρά μπισκότα, αλλά δεν είναι "πολύ όμορφος".
Ο καλύτερος φίλος του Ζινγκού είναι ένα γουρούνι ονόματι Γκρέγκορι, και τα δύο ζώα είναι τα "αφεντικά" του χωριού. "Τα άλλα σκυλιά έχουν άγριες διαθέσεις απέναντι στον Ζινγκού, γιατί αισθάνονται ότι είναι διαφορετικός. Είναι το μικρότερο σκυλί, όμως τους τρέπει όλους σε φυγή", είπε ο συνταγματάρχης. "Είναι πολύ έξυπνος κι έχει οξυμένη την αίσθηση της όσφρησης".
Ο στρατός της Βολιβίας πήρε δείγματα DNA από το σκύλο γιατί ενδιαφέρεται για τη συγκεκριμένη ράτσα. Άλλωστε, δεν είναι το μόνο σκυλί με αυτή την ιδιαιτερότητα, υπάρχουν κι άλλα στην περιοχή.

Πηγή: Σκάι, BBC

Το σκυλάκι του Ομπάμα.

2009-03-10T23:19:00.000-07:00

Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα, υποσχέθηκε στις κόρες του ένα σκυλάκι, ανταμοιβή για το κουράγιο που έδειξαν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του. Επειδή η Μάλια (η μεγαλύτερη κόρη) υποφέρει από αλλεργίες αναζήτησαν μία ράτσα που να μην της προκαλεί πρόβλημα και κατέληξαν στο Portuguese Water Dog, που ήταν πρόταση του γερουσιαστή Τεντ Κένεντι. Μέχρι τον Απρίλιο αναμένεται στην οικογένεια Ομπάμα να προστεθεί ένα νέο τετράποδο μέλος, το όνομα του οποίου δεν έχει ακόμα αποφασιστεί.

Πηγή: BBC, Zougla.gr

Πιέρ Μπονάρ (1867-1947) - πίνακες με σκύλους

2009-03-09T00:39:00.000-07:00

Πίνακες του Πιέρ Μπονάρ με σκύλους, είτε ως κεντρικό θέμα είτε ως απλή παρουσία:

Οι κόρες του Νάτανσον, 1906-10. Δύο σκύλοι στο κέντρο: ο μαύρος έχει γυρισμένη την πλάτη στο ζωγράφο, ενώ το κορίτσι έχει στην αγκαλιά του ένα λευκό σκυλί με καφετί κεφάλι.

Λεωφόρος Ντιμπουά, Βουλώνη, 1912-14. Στο κέντρο απεικονίζεται σκυλος που τρέχει.

Σκύλοι στο Ερανί, 1893.

Οι σύντροφοί μου, σχέδιο, στο κάτω δεξιά μέρος απεικονίζεται σκύλος.

Παιδιά στη βεράντα με μαύρο σκύλο, 1902.

Το καρό τραπεζομάντιλο, 1910.

Δύο κανίς, 1891.

Καλλιστεία σκύλων

2009-03-08T00:34:00.001-08:00

ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΛΛΙΣΤΕΙΑ ΣΚΥΛΩΝ Με ένα εκφραστικό χαμόγελο που μόνο σε παιδικά χείλη θα μπορούσε να ζωγραφιστεί, το εικονιζόμενο κοριτσάκι έγειρε για λίγο να ξεκουραστεί στη ράχη του αγαπημένου του σκύλου ώσπου να έρθει η σειρά του να «διαγωνιστεί». Το στιγμιότυπο είναι από την έκθεση Crafts, τον μεγαλύτερο διεθνή διαγωνισμό ομορφιάς σκύλων, ο οποίος πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο Εθνικό Εκθεσιακό Κέντρο του Μπέρμιγχαμ στη Βρετανία. Η έκθεση ολοκληρώνεται στις 8 Μαρτίου και αναμένεται να συγκεντρώσει περισσότερους από 24.000 κυνόφιλους από όλον τον κόσμο, οι οποίοι θα προσπαθήσουν να κερδίσουν το πολυπόθητο βραβείο Crafts Βest Ιn Show. Ασφαλώς θέτοντας στην κρίση του κοινού και της επιτροπής τα κάλλη των κατοικιδίων τους.
(ΕΡΑ/ΑΝΙΤΑ ΜΑRΙC)

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ, Παρασκευή 6 Μαρτίου 2009

Τη μεγαλώνουν τα σκυλιά

2009-02-28T00:19:00.000-08:00

ΜΟΣΧΑ Μπουσουλάει γυμνή στα τέσσερα, τρώει κόκαλα και κουλουριάζεται με τα σκυλιά για να ζεσταθεί. Αντί να μιλάει, γρυλίζει. Η ζωή της θυμίζει την ιστορία του Μόγλη. Μόνο που αντί για τη ζούγκλα της Ινδίας όπου μεγάλωσε ο ήρωας στο μυθιστόρημα του Κίπλινγ κ, η μόλις τριών ετών Μαντίνα ζει στη Ρωσία του 2009 και είναι πρόσωπο υπαρκτό.

Τη Μαντίνα τη μεγάλωσαν τα σκυλιά της 23χρονης μητέρας της, η οποία κατέληξε αλκοολική όταν την εγκατέλειψε ο πατέρας του κοριτσιού, λίγο μετά τη γέννησή του. Οι κοινωνικοί λειτουργοί βρήκαν γυμνό το κοριτσάκι στο σπίτι της οικογένειας, κουλουριασμένο δίπλα στα σκυλιά. Η μικρή λέει μόνο δύο λέξεις- «ναι» και «όχι». Γρυλίζει όταν την πλησιάζουν ξένοι άνθρωποι. Το μόνο που ενδιέφερε τη μητέρα της ήταν να καλεί τους φίλους της για να πίνουν. Πολλές φορές μάλιστα άφηνε την τρίχρονη Μαντίνα για ημέρες ολόκληρες ολομόναχη, με μόνη συντροφιά τα σκυλιά. Οταν η μητέρα της έφευγε, η Μαντίνα αναζητούσε συντροφιά στα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς, αλλά εκείνα δεν ήθελαν να έχουν επαφές μαζί της. Οι κοινωνικοί λειτουργοί είπαν ότι το παιδί στερήθηκε σε όλη τη ζωή του τη μητρική στοργή και αγάπη και ότι αναγνωρίζει τα σκυλιά του σπιτιού σαν αδέλφια του.

Πηγή: Το Βήμα, Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2009

Ο Λόκι έφυγε στα 18

2009-02-21T12:54:00.000-08:00

Ο σκύλος που συνόδευσε τον Μίκι Ρουρκ στο πρόσφατο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας, ο Λόκι, έφυγε στα 18 του χρόνια. Ο ηθοποιός, όταν παρέλαβε τη χρυσή σφαίρα, την αφιέρωσε στους σκύλους του, σε όσους είχε στο παρελθόν και όσους είναι στη ζωή, και δήλωσε: «Μερικές φορές, όταν ένας άνθρωπος είναι μόνος, το μόνο που έχει είναι ο σκύλος του. Και αυτό σημαίνει τα πάντα για εμένα.»

Πηγή: Το Βήμα, 20 Φεβρουαρίου 2009.

Ηλικιωμένο ζευγάρι αυτοκτόνησε επειδή πέθανε ο σκύλος τους

2009-02-19T14:44:00.000-08:00

Ένα ηλικιωμένο άτεκνο ζευγάρι από τη βόρεια Ινδία αυτοκτόνησε όταν πέθανε το σκυλάκι τους. Ο C.N. Madanraj και η γυναίκα του Tarabai, 67 και 63 ετών αντίστοιχα, αυτοκτόνησαν την άνοιξη του 2007 μην μπορώντας να αντέξουν το θάνατο του αγαπημένου τους συντρόφου Puppy, ο οποίος πέθανε στην ηλικία των 13 ετών.

Πηγές: FOXNews.com & Reuters

Πάντρεψαν αγόρι δύο ετών με... σκύλο

2009-02-19T14:36:00.000-08:00

ΝΕΟ ΔΕΛΧΙ. Χωρικοί στην Ανατολική Ινδία πάντρεψαν ένα αγοράκι δύο ετών με το... σκυλί του γείτονά του για να αποτρέψουν το ενδεχόμενο άγρια ζώα να κατασπαράξουν το μικρό παιδί. Μέλη της φυλής ετέλεσαν τον γάμο όταν το αγοράκι έβγαλε δόντι στην άνω σιαγόνα, κάτι που θεωρείται κακός οιωνός και προμήνυμα κατάρας. Η ινδική νομοθεσία δεν αναγνωρίζει τους γάμους μεταξύ ανθρώπων και ζώων. Ωστόσο το τελετουργικό αυτό επιζεί στις αγροτικές περιοχές όπου ζουν φυλές και όπου εκατομμύρια άνθρωποι είναι αναλφάβητοι.

Πηγή: Το Βήμα, 19/2/2009

Δημοτικές κυνομαχίες

2009-02-15T09:27:00.000-08:00

Την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου διάβασα στον ΒΗΜΑτοδότη (σελ. Α32):

O εικονιζόμενος στο σκίτσο κ. Π.Φασούλας και το δημοτικό συμβούλιο του Πειραιά αποφάσισαν να αποχωρήσει ο δήμος από τον Περιβαλλοντικό Σύνδεσμο Δήμων Αθήνας- Πειραιά (ΠΕΣΥΔΑΠ) με το αιτιολογικό ότι ο σύνδεσμος δεν κάνει τίποτα για τα ζώα. Μαθαίνω ότι στον σύνδεσμο δεν τους άρεσε που ο κ. Φασούλας τους «έριξε στα σκυλιά». Αρχισαν έτσι να διαδίδουν φήμες για δήθεν έλλειψη ευαισθησίας του δημάρχου για τα αδέσποτα.

Στο λιμάνι αδιαφορούν για τις αντιδράσεις, αλλά λένε ότι ο δήμος σε συνεργασία με τη Νομαρχία Πειραιά (και ενδεχομένως με συνδέσμους πολιτών, όπως μαθαίνω) θα δημιουργήσει δικό του σύνδεσμο δίκτυο για το περιβάλλον και θα φροντίσει σωστά τους καλύτερους φίλους του ανθρώπου.

Από τη μία πλευρά είχα την είδηση αυτή, ενώ από την άλλη πληροφορήθηκα από κάποιους κυνόφιλους του Πειραιά ότι "ο Φασούλας -ή καλύτερα κάποιοι άλλοι, γιατί ο ίδιος είναι απών- θέλουν να σκοτώσουν όλα τα αδέσποτα" (sic και ξανά sic). Γνωρίζω πως κάποιοι κυνόφιλοι κύριοι ανήκουν στον χώρο του αντιπολιτευόμενου συνδυασμού του Δήμου, ο οποίος πολιτικά πρόσκειται στη Ν.Δ. και συλλέγουν υπογραφές κατά της ενέργειας του δημάρχου. Κάθε μορφή διαμαρτυρίας είναι θεμιτή, αλλά -εν προκειμένω- για ποιον γίνεται, για τα αδέσποτα ή για την επιστροφή του Πειραιά στην αγκαλιά της ΝΔ; Υποψιάζομαι ότι κάποιοι κάνουν πολιτικό παιχνίδι στην πλάτη των καημένων αδέσποτων. Αυτό είναι θλιβερό.

Ανήλικοι θα έψηναν κουτάβια

2009-02-07T11:31:00.000-08:00

ΛΟΝΔΙΝΟ. Ομάδα ανηλίκων πιάστηκε στα «πράσα» να προσπαθεί να... ψήσει δύο κουτάβια επάνω σε φωτιά που είχε ανάψει δίπλα σε όχθη ποταμού στο Μάντσεστερ της Βρετανίας. Μία περαστική τα είδε να κλωτσούν τα άτυχα ζώα και να τα κρατούν πάνω από τις φλόγες. Τα παιδιά, ηλικίας περίπου 10 ετών ή λίγο μεγαλύτερα, το «έσκασαν» αμέσως, αφήνοντας τα σκυλιά. Η 32χρονη γυναίκα μετέφερε τα κουτάβια σε κέντρο προστασίας ζώων, όπου νοσηλεύονται με ελαφρά εγκαύματα.

Πηγή: Το Βήμα

Ντιέγκο

2009-02-04T15:16:00.000-08:00

Ενα ακόμη πλήγμα κατά του εμπορίου ναρκωτικών έδωσαν χθες τα ξημερώματα οι τελωνειακοί του μεθοριακού σταθμού των Κήπων του Εβρου. Εντόπισαν στο αυτοκίνητο 50χρονου Ιταλού 38 κιλά ηρωίνης, επιμελώς κρυμμένης σε 72 δέματα στα «μασπιέ» και στις δύο πλευρές του οχήματος, αλλά και σε ειδικά διαμορφωμένη κρύπτη μεταξύ των πίσω καθισμάτων και του πορτ μπαγκάζ. Η επιτυχία τους δεν είναι η μοναδική αφού μόλις πριν από λίγες ημέρες ένα ειδικά εκπαιδευμένο λυκόσκυλο, ο Ντιέγκο, και οι άνδρες του τελωνειακού σταθμού εντόπισαν 100 πλάκες ηρωίνης συνολικού βάρους 57 κιλών, εισπράττοντας τα συγχαρητήρια της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών.

(ΑΠΕ/ΓΑΒΡΙΗΛ ΤΕΚΤΟΝΙΔΗΣ)

Πηγή: Το Βήμα

Παράπονο σκύλου

2009-02-01T14:10:00.000-08:00

Έχω την όψη ανθρώπου και την καρδιά ενός σκύλου.
Φαίνεται θα ’μαι εγκαταλελειμμένο σκυλί, πεινασμένο που
η γειτονιά το ξέρει και τ’ αποδιώχνει με βία.
Γι’ αυτό τους ανθρώπους κοιτάζω στα χέρια.
Μέρα και νύχτα ο καιρός μέσα μου αλλάζει,
η ψυχή μου ντύνεται, γδύνεται, βρέχεται, υποφέρει.
Αν προσέξεις, το βλέμμα μου είναι σκυλίσιο.
Κατεβαίνει ένα υγρό παράπονο από τα μάτια μου
γιατί έλειψεν ο Κύριός μου. Έξω από την εκκλησιά
περιμένω να βγει. Ο Κύριός μου ας ήταν.
Κόσμος πολύς, ευλογημένος, με τα καλά του ντυμένος
μ’ απομακρύνει. Μα ο Κύριός μου δε βγαίνει. Έτσι
κυλάει η ζωή μου περιμένοντας από γωνιά σε γωνιά
από όνειρο σ’ όνειρο. Δεν έχω δύναμη άλλη απ’ την δύναμη να περιμένω.
Όμως μια μέρα της συνοικίας τα παιδιά, στην ουρά μου
τον τενεκέ δέσαν των σκουπιδιών. Έτρεχα αγκομαχώντας.
Τέλος αποσύρθηκα κάτω από τον τσίγκο της γειτονιάς
που η βροχή τον κεντούσε. Άκουγα πάνω τα βήματά της.
Σα να κοιμόμουν, σαν να ονειρευόμουν εγώ το εγκαταλελειμένο σκυλί
μου ήρθε να κλάψω. Όχι βέβαια για μένα που από κει
θα μ’ έδιωχναν πάλι. Αλλά γιατί δε θ’ άκουγα τα βήματα της βροχής
που μ’ έκαναν να ελπίζω πως έρχεται ο Κύριός μου.

Κρίτων Αθανασούλης

Με βλαστοκύτταρα κλωνοποίησαν σκύλους

2009-01-31T14:02:00.000-08:00

Μια εταιρεία βιοτεχνολογίας στη Νότια Κορέα ισχυρίστηκε ότι κλωνοποίησε σκύλους με χρήση μιας τεχνολογίας βλαστικών κυττάρων η οποία εφαρμόζεται για πρώτη φορά σε παγκόσμιο επίπεδο. Εκπρόσωποι της RΝL Βio ανέφεραν ότι δημιούργησαν δύο κουτάβια (αριστερά στη φωτογραφία η Μagic και δεξιά η Stem) αυτή την εβδομάδα με χρήση βλαστικών κυττάρων που ελήφθησαν από τον λιπώδη ιστό ενός θηλυκού μπιγκλ (είδος κυνηγετικού σκύλου). Η εταιρεία συνεργάστηκε με ειδικούς του Εθνικού Πανεπιστημίου της Σεούλ οι οποίοι ήταν εκείνοι που πραγματοποίησαν την πρώτη κλωνοποίηση σκύλου το 2005- του γνωστού πλέον Σνάπι. Αν και στο παρελθόν αμερικανοί, ιάπωνες και νεοζηλανδοί επιστήμονες έχουν επιτύχει την κλωνοποίηση ζώων με τη χρήση βλαστικών κυττάρων, είναι η πρώτη φορά που αυτά τα πολυδύναμα κύτταρα χρησιμοποιούνται για την κλωνοποίηση σκύλων.(ΑΡ/RΝL ΒΙΟ)

Πηγή: Το Βήμα, 31 Ιανουαρίου 2009

Κλωνοποίηση σκύλου με $150.000

2009-01-30T13:36:00.000-08:00

ΜΑΪΑΜΙ. Ζευγάρι από τη Φλόριδα ξόδεψε 150.000 δολάρια για να κλωνοποιήσει το αγαπημένο του σκυλί, ράτσας Λαμπραντόρ, που έφυγε από τη ζωή από καρκίνο. Ο Εντ και η Νίνα Οτο αγόρασαν από δημοπρασία μια προσφορά για «κλωνοποίηση σκύλου» στην κλινική ΒioΑrts Ιnternational, με έδρα τη Νότια Κορέα. Ετσι το ηλικιωμένο ζευγάρι απέκτησε «ξανά» τον Λάνσελοτ, ένα κουτάβι Λαμπραντόρ που δημιουργήθηκε από το DΝΑ του αγαπημένου τους κατοικίδιου. «Αυτός είναι ο Λάνσελοτ,όταν ήταν καλά και υγιής,περίπου την εποχή που πήραμε το DΝΑ του και το καταψύξαμε» είπε η Νίνα Οτο.

Πηγή: Το Βήμα, 30 Ιανουαρίου 2009

Δάγκωσε τον Σιράκ ο σκύλος του

2009-01-23T14:04:00.000-08:00

Στο νοσοκομείο δέχτηκε τις πρώτες βοήθειες ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ ύστερα από επίθεση την οποία δέχτηκε από τον ίδιο του τον σκύλο. Ο Σούμο, όπως λέγεται το κατοικίδιο, παρουσιάζει προβλήματα συμπεριφοράς με επιθετικές τάσεις. Τα αφεντικά του του χορηγούν αντικαταθλιπτικά χάπια. Το σκυλί ράτσας Μαλτέζ είναι δώρο του εγγονού τού πρώην προεδρικού ζεύγους.

Πηγή: Το Βήμα

Τα επτά παιδιά του Σιμενόν

2009-01-22T12:11:00.000-08:00

"Τι σκέφτεσαι να κάνεις;" με ρώτησε ο Μπερνάλες.
"Να ταΐσω τον Σιμενόν."
"Δεν μπορείς να μιλήσεις σοβαρά; Από τότε που σε ξέρω δεν έχω μπορέσει να καταλάβω γιατί αγαπάς τόσο αυτό το ζώο. Να ήταν κανένας σκύλος θα το καταλάβαινα, μα ένας γάτος...!"
"Δεν συγκρίνεται ο γάτος με το σκύλο."
"Γιατί;"
"Θα σου απαντήσω με ένα χωρίο του Ζαν Κοκτώ: Προτιμώ τους γάτους από τους σκύλους γιατί δεν υπάρχουν αστυνομικοί γάτοι."

Ραμόν Δίας Ετερόβικ, Τα επτά παιδιά του Σιμενόν, μετ. Κρίτων Ηλιόπουλος, εκδόσεις Opera, Αθήνα, 2001

Αποχαιρετισμός στον Ιάσονα Μολφέση

2009-01-22T11:48:00.000-08:00

Ο Ιάσονας Μολφέσης με τον σκύλο του, τον περίφημο Κόρτο. Στη ζωή ήταν αχώριστοι και μαζί πέρασαν τις καλές μέρες στο Παρίσι και στην Αθήνα.
Ο διάσημος ζωγράφος έφυγε σε ηλικία 84 ετών. Η φωτογραφία και η λεζάντα προέρχονται από την εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ (22-1-2009).

Φιλοξενούν αστέγους μετά σκύλων

2009-01-21T11:59:00.000-08:00

ΛΙΕΓΗ. Φιλοξενία σε οκτώ αστέγους με τα σκυλιά τους, προκειμένου να προστατευθούν από το δριμύ ψύχος, προσφέρει η υπηρεσία κοινωνικής αρωγής του Δήμου της Λιέγης, στο Βέλγιο, στα γραφεία μιας τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας. Οι υπεύθυνοι της υπηρεσίας πρότειναν στους αστέγους να στεγάσουν και τα σκυλιά τους, προκειμένου να κάμψουν τις αντιρρήσεις τους. Οι άστεγοι αρνούνταν να μπουν στο κτίριο και να αφήσουν τους τετράποδους συντρόφους τους έξω στο κρύο.

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Οι σκύλοι των διαδηλώσεων

2009-01-18T11:54:00.000-08:00

Πορεία με τα τέσσερα πόδια

Της ΝΤΙΝΑΣ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ

Υπάρχουν κάποιοι που μετέχουν σε κάθε πορεία, κινούνται ευέλικτα μέσα στα επεισόδια, δεν ενοχλούνται καθόλου από τα δακρυγόνα και -κυρίως- τα έχουν δει όλα: από τα έκτροπα των αστυνομικών μέχρι τα πραγματικά πρόσωπα των κουκουλοφόρων! Ποιοι είναι; Μα οι σκύλοι των διαδηλώσεων στην Αθήνα!

Ορκισμένος εχθρός των ΜΑΤ, ο Κανέλος, ο σκύλος σύμβολο των φοιτητών, έγινε τραγούδι και σύνθημα, έξι μήνες από τον θάνατό του. Τώρα, τη σκυτάλη παρέλαβαν οι διάδοχοί του στην τετράποδη «παρέα» των οδοφραγμάτων: ο Ριβάλντο, ο Ηρακλής, ο Τόλης, ο Αχιλλέας, ο Σωτήρης, η Κανέλα, ο Φώτης, ο Φοίβος, η Λίζα και ο Χάρης.

Ο Κανέλος σύχναζε στα Εξάρχεια και στο Πολυτεχνείο, αλλά οι υπόλοιποι, ακουλουθώντας τις εξελίξεις των καιρών, άλλαξαν στέκι. Βρήκαν άσυλο στο νέο «στρατηγείο», της Νομικής Σχολής και σ' ολόκληρη τη γύρω περιοχή:

«Στις καταλήψεις του προηγούμενου μήνα, ήταν παντού και πάντοτε μαζί μας. Στις γενικές συνελεύσεις, στα συντονιστικά, τα βράδια που κρατούσαμε την κατάληψη», βεβαιώνει ο Αλέξανδρος, από το Πολιτικό Τμήμα της Νομικής.

Οι σκύλοι-διαδηλωτές έχουν κερδίσει τη συμπάθεια των ανθρώπων-διαδηλωτών και για την... αγωνιστική τους στάση: «Το τρομερό μ'αυτά τα σκυλιά είναι ότι σε κάθε πορεία είναι στην πρώτη γραμμή. Επιτίθενται στα ΜΑΤ και γαβγίζουν. Οταν η αστυνομία μας επιτίθεται, τρέχουν κι αυτά ανάμεσά μας, σαν να θέλουν να μας προστατέψουν» μας διηγείται η Πηνελόπη, φοιτήτρια της Νομικής επίσης.

Η ίδια μας πληροφορεί ότι οι σπουδαστές παρέχουν στους σκύλους... μόνο στέγη. Το φαγητό τους το πηγαίνει, κάθε μεσημέρι, ένας κύριος που ζει στην περιοχή.

Αγνωστο πάντως είναι αν οι διάδοχοι του Κανέλου θα αποκτήσουν κι αυτοί τη φήμη του. Αρκεί να σερφάρει κανείς για λίγο στο Διαδίκτυο για να διαπιστώσει πόσο αγαπητός ήταν ο σκύλος εκείνος. Ακόμη και σήμερα, αρκετοί είναι αυτοί που γράφουν σχόλια για το τραγούδι «Ο Κανέλος», που έγραψε το 2006 ο τραγουδοποιός Στάθης Δρογώσης.

Οι στίχοι του, όπως μας λέει ο ίδιος, θέλουν να εκφράσουν την αντίθεσή του στη λογική της αστυνόμευσης στη γειτονιά με την πιο ελεύθερη διακίνηση ιδεών, την πιο πολιτικοποιημένη και ζωντανή περιοχή της Αθήνας:

«Αρκετά με τους μπάτσους στα Εξάρχεια. Αστυνομεύουν τη χαρά και τη δημιουργικότητά μας. Δεν πάει άλλο. Και με το τραγούδι μου αυτό ακριβώς εκφράζω. Την ανάγκη να μην αλλάξει η ταυτότητα των Εξαρχείων, από χώρος ζύμωσης ιδεών και κινημάτων σε αποστειρωμένη γειτονιά, όπως πολλοί επιθυμούν».

Τι λέει το τραγουδάκι;

«Θα μιλήσω για το φίλο τον Κανέλο./Που έχει μία καρδιά και τέσσερα ποδάρια. /Που γυρίζει στα Εξάρχεια τα βράδια. /Κι όλοι τον σέβονται, του βγάζουν το καπέλο. /Στη γωνιά Πολυτεχνείο με Πατησίων κυνηγούσε λένε έναν ασφαλίτη /Και μία μέρα εθεάθη στο Θησείο, να γυρνά με μια σκυλίτσα από σπίτι./ Ενα τραγούδι για το σκύλο τον Κανέλο /που με δάγκωσε μα τον καταλαβαίνω. /Υποστήριξε την άποψη με πάθος /ότι είχα πάρει τη ζωή μου λάθος...»

**Οι διάδοχοι του Κανέλου δεν έχουν απασχολήσει ακόμη τη μουσική σκηνή. Ολοι, όμως, γνωρίζουν ότι το τετράποδο κίνημα έχει μαζικοποιηθεί και ότι αποσπά πια τη συμπάθεια ακόμη και των «νοικοκυραίων». Οι οποίοι, κατά τα άλλα, απεχθάνονται τις εξεγέρσεις... Και... γαβγίζουν τους διαδηλωτές...

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ- 18/01/2009

Τετράποδοι νοσηλευτές

2008-10-19T12:04:00.000-07:00

Ωσπου να αποκτήσουμε πρόσβαση στην «απόλυτη ηλεκτρονική μύτη», οι σκύλοι θα εκπαιδεύονται ώστε να μας δανείζουν τη δική τους οσφρητική ικανότητα, βοηθώντας μας να αντιμετωπίσουμε χρόνιες ασθένειες όπως ο διαβήτη.

της ειρηνης βενιου | Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2008

Είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου και με αποδείξεις! Πέρα από ιδανικός σύντροφος και φύλακας με έντονη δόση αυτοθυσίας για το αφεντικό του, ο σκύλος έχει καταφέρει με την καθοδήγηση των ειδικών να μπει για τα καλά στη ζωή μας, διευκολύνοντας με τη βοήθεια των υπερευαίσθητων αισθήσεων και των δυνατών ενστίκτων του χρονοβόρες κατά τ΄ άλλα διαδικασίες.

Τα χαριτωμένα τετράποδα «καριέρας», όπως ονομάζονται, χρησιμοποιούνται πλέον ως αξιόπιστοι βοηθοί σε δύσκολα επαγγέλματα, όπως στην Αστυνομία για την ανίχνευση παράνομων ουσιών και εκρηκτικών ή τον εντοπισμό αγνοουμένων, στην Πυροσβεστική ως σκυλιά-διασώστες, ή ακόμη και στον Ερυθρό Σταυρό, όπου οργώνουν ακούραστα τις παγωμένες βουνοκορφές προς αναζήτηση χαμένων πεζοπόρων και σκιέρ. Και η λίστα δεν τελειώνει εδώ. Ανάμεσα στα «σκυλίσια» επαγγέλματα συγκαταλέγονται ακόμη οι συνοδοί τυφλών αλλά και οι βιοανιχνευτές ασθενειών. Στη δεύτερη περίπτωση μάλιστα πρόκειται για σκυλιά τα οποία τα τελευταία χρόνια εκπαιδεύονται έτσι ώστε με τη βοήθεια της πανίσχυρης όσφρησής τους να μπορούν να αναγνωρίζουν κάποιους τύπους καρκίνου ή να ειδοποιούν σε περίπτωση που τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα ενός ασθενούς που πάσχει από διαβήτη φθάσουν σε απειλητικά για τη ζωή του επίπεδα.

Ανίχνευση καρκίνου
Ολα ξεκίνησαν το 1989 από ένα άρθρο της επιθεώρησης «Τhe Lancet», όπου περιγραφόταν η ιστορία μιας γυναίκας η οποία αντιλήφθηκε ότι κάτι κακό τής συνέβαινε όταν ο σκύλος της άρχισε ξαφνικά να δείχνει υπερβολικό ενδιαφέρον για μια ελιά που είχε στο πόδι. Οταν η ίδια άρχισε να ψάχνει τι ακριβώς συμβαίνει, ανακάλυψε ότι τελικά έπασχε από τη σοβαρότερη μορφή καρκίνου του δέρματος. Αυτή μπορεί να ήταν η πρώτη ιστορία που δημοσιεύθηκε και συνέδεε τον σκύλο με τον εντοπισμό του καρκίνου, αλλά δεν ήταν και η τελευταία. Απετέλεσε μάλιστα πηγή έμπνευσης για έναν συνταξιούχο ορθοπαιδικό χειρουργό του Νοσοκομείου του Αμερσαμ, τον δρα Τζον Τσερτς, ο οποίος θέλησε να διαπιστώσει πώς ακριβώς τα πανέξυπνα ζώα καταφέρνουν να εντοπίζουν καρκινικά κύτταρα.

Το τεράστιο ενδιαφέρον του για το αντικείμενο τον οδήγησε το 2002 στη δημιουργία του ιδρύματος CancerDogs: Cancer and Βio-detection Dogs, ενός ερευνητικού κέντρου με στόχο την ανάλυση της περίπλοκης διαδικασίας της όσφρησης που χαρίζει στα συμπαθέστατα κατοικίδια τη δυνατότητα να αντιλαμβάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά με την υγεία του αφεντικού τους, αλλά και την ειδική εκπαίδευσή τους προκειμένου να μπορούν να αναγνωρίζουν συγκεκριμένους δείκτες που ενδεχομένως θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή του ιδιοκτήτη τους. Ηδη κατά τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του κέντρου άλλες 16 περιπτώσεις πρόωρης ανίχνευσης καρκίνου ήρθαν στο φως. «Η ερευνητική ομάδα που συστάθηκε από τον δρα Τσερτς είχε στόχο να αποδείξει επιστημονικά ότι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου μπορεί να εκπαιδευτεί προκειμένου να μπορεί να οσφραίνεται τον καρκίνο και πιθανότατα άλλες νόσους» λέει χαρακτηριστικά στο «Βήμα» η Κλερ Γκεστ, ψυχολόγος και υπεύθυνη του ιδρύματος.

Η πρώτη δοκιμή
Προκειμένου να επαληθεύσουν την όλη διαδικασία, οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Κάρολαϊν Γουίλις από το Τμήμα Δερματολογίας του Νοσοκομείου του Αμερσαμ, προχώρησαν στην επτάμηνη εκπαίδευση έξι συνολικά σκύλων προκειμένου να μπορούν τα ζώα να ανιχνεύουν την ύπαρξη απειλητικών για την υγεία των ασθενών ουσιών μυρίζοντας δείγματα ούρων. Το 2004 η μελέτη τους ολοκληρώθηκε επιτυχώς και στη συνέχεια τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο «Βritish Μedical Journal». Σύμφωνα με αυτήν η εκπαίδευση πραγματοποιήθηκε σε διάφορες φάσεις. Αρχικά τα σκυλιά εκπαιδεύτηκαν ώστε ανάμεσα σε επτά διαφορετικά δείγματα ούρων να μπορούν να εντοπίζουν εκείνο που ανήκε σε ασθενή με καρκίνο της ουροδόχου κύστεως. Αυτό επετεύχθη μέσω εκπαιδευτικών παιχνιδιών αναζήτησης και εξεύρεσης, τα οποία στην πορεία αντικαταστάθηκαν σταδιακά από τη φάση ανίχνευσης αυξημένης πολυπλοκότητας.

Στο τέλος της εκπαίδευσης οι ερευνητές θέλησαν να ελέγξουν τα αποτελέσματα της σκληρής τους δουλειάς. Υπέβαλαν λοιπόν τα ζώα σε μια τελευταία δοκιμή, όπου και είδαν ότι κατάφεραν να ανιχνεύσουν σωστά τον καρκίνο της ουροδόχου κύστεως μέσα από δείγματα ούρων, στις 22 από τις 54 περιπτώσεις δειγμάτων ασθενών που έπασχαν από τη νόσο. Γεγονός το οποίο κατά τους ειδικούς αντιστοιχεί σε ποσοστό επιτυχίας που αγγίζει το 41%.

«Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι τα σκυλιά είχαν την ικανότητα να ξεχωρίζουν τη μυρωδιά συγκεκριμένων οργανικών πτητικών ενώσεων στα ούρα από τα υπόλοιπα χημικά μέρη που ήταν ανιχνεύσιμα και με μια απλή ανάλυση ούρων» αναφέρει η κυρία Γκεστ. «Αυτό πιστεύουμε ότι συμβαίνει γιατί οι ενώσεις αυτές προέρχονται από καρκινικά κύτταρα και γι΄ αυτόν τον λόγο αναδίδουν μια διαφορετική μυρωδιά την οποία τα σκυλιά αντιλαμβάνονται».

Οπως εξηγεί η ίδια, οι ράτσες που θεωρούνται ιδανικές για τη βιοανίχνευση είναι τα λαμπραντόρ, τα σπάνιελ και τα ρετρίβερ. «Επιλέγουμε αυτά τα σκυλιά γιατί διαθέτουν τον απαραίτητο συνδυασμό καλής διάθεσης και άψογης δυνατότητας εκπαίδευσης.Χρειαζόμαστε ευφυή σκυλιά με οξύτατη όσφρηση τα οποία να μαθαίνουν εύκολα και γρήγορα» συμπληρώνει η ειδικός.

Στόχος του ιδρύματος, όπως μας εκμυστηρεύθηκε η κυρία Γκεστ, είναι η ειδική εκπαίδευση σκύλων ώστε να μπορούν για ερευνητικούς σκοπούς να ανιχνεύουν την ύπαρξη καρκινικών κυττάρων. «Ολα τα σκυλιά που εκπαιδεύουμε για την ανίχνευση του καρκίνου παραμένουν στο ίδρυμα και συμμετέχουν στην έρευνα ενώ παράλληλα δουλεύουν και σε νοσοκομεία» λέει.

Σύντροφοι του... διαβήτη

Υπάρχουν όμως και τα ζώα που εκπαιδεύονται και προορίζονται για ιατρικοί βοηθοί ατόμων με διαβήτη. Στην πορεία υιοθετούνται από έναν ασθενή με τον οποίο τις περισσότερες φορές παραμένουν για το υπόλοιπο της ζωής τους» αναφέρει η υπεύθυνη του CancerDogs.

Οπως για παράδειγμα συνέβη και στην περίπτωση του μικρού Νόα. Ενός αγοριού τεσσάρων ετών που πάσχει από διαβήτη τύπου 1 και, λόγω δυσλειτουργίας του παγκρέατος, ο οργανισμός του δυσκολεύεται να κρατήσει σταθερά τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα. Παρά το γεγονός ότι υποβάλλεται σε συνεχείς ελέγχους ανά 40 λεπτά, το αγοράκι αντιμετωπίζει αυξημένο κίνδυνο υπογλυκαιμικών επεισοδίων τα οποία θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε εγκεφαλική βλάβη ή ακόμη και στον θάνατο.

Γι΄ αυτόν τον λόγο οι γονείς του αποφάσισαν να του χαρίσουν έναν τετράποδο «φύλακα-άγγελο» που ακούει στο όνομα Μπιάνκα. Ενα γλυκύτατο μαύρο θηλυκό λαμπραντόρ-ρετρίβερ, το οποίο αποτελεί την πρώτη απόπειρα των ειδικών του CancerDogs στην ανίχνευση υπογλυκαιμικών κρίσεων σε παιδιά με διαβήτη.

«Η οικογένεια έχει την Μπιάνκα περίπου δύο μήνες.Ως τώρα έχει καταφέρει να εντοπίσει αρκετές επικίνδυνες στιγμές για τον μικρό Νόα.Πριν από λίγο καιρό μάλιστα,μέσα στη νύχτα αντιλήφθηκε ότι ο Νόα βρισκόταν σε κρίση κατά τη διάρκεια του ύπνου του και ειδοποίησε τους γονείς του με το επίμονο γάβγισμά της» αναφέρει η κυρία Γκεστ. «Ευτυχώς έδρασαν άμεσα και έτσι ο μικρούλης επανήλθε».

Οπως δηλώνουν οι γονείς του Νόα, Σαμ και Κιθ, αν και η γλυκιά σκυλίτσα τούς έχει βοηθήσει σημαντικά αλλάζοντας στην ουσία την καθημερινότητά τους, παρ΄ όλα αυτά ακόμη δεν μπορεί να ανιχνεύσει όλες τις υπογλυκαιμικές κρίσεις του γιου τους. Αυτό συμβαίνει γιατί, σύμφωνα με την κυρία Γκες, ο σκύλος περνάει από ένα στάδιο προσαρμογής.

«Εμείς εκπαιδεύουμε τον σκύλο να οσφραίνεται πότε πέφτουν τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα.Στην πράξη όμως,όταν ο σκύλος υιοθετείται από μια οικογένεια,έρχεται αντιμέτωπος με νέα δεδομένα στα οποία πρέπει να προσαρμοστεί.Πρέπει να συνηθίσει στο καινούργιο του σπίτι και στα νέα του αφεντικά,αλλά και να γνωρίσει την περίπτωση του ασθενούς που καλείται να αντιμετωπίζει καθημερινά. Σίγουρα όσο περνά ο καιρός το ζώο βελτιώνεται όλο και περισσότερο και αντιδρά με ολοένα μεγαλύτερη ακρίβεια στην αναγνώριση των υπογλυκαιμικών ή υπεργλυκαιμικών κρίσεων.Κατά τον ίδιο τρόπο φυσικά βελτιώνονται οι ιδιοκτήτες του στο να κατανοούν καλύτερα τι θέλει να πει μέσω συγκεκριμένων συμπεριφορών» εξηγεί στο «Βήμα» η κυρία Γκεστ.

Διά βίου εκπαίδευση
«Το σίγουρο είναι ότι το κομμάτι της εκπαίδευσης για έναν τέτοιον σκύλο δεν τελειώνει ποτέ!Το ίδρυμα συνεχίζει να τον παρακολουθεί εφ΄ όρου ζωής,όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους συνοδούς τυφλών» τονίζει η υπεύθυνη του ιδρύματος.

«Ανά τακτά χρονικά διαστήματα είμαστε υποχρεωμένοι να ελέγχουμε αν ο σκύλος συνεχίζει να εκτελεί καλά τη “δουλειά” του,αν έχει αλλάξει ή έχει γίνει κακομαθημένος.Γιατί είναι σημαντικό να μπορεί να ξεχωρίζει το επαγγελματικό μέρος από τα υπόλοιπα που συμβαίνουν μέσα στο σπίτι.Οταν μάλιστα δούμε ότι κάποιος σκύλος αρχίσει να συμπεριφέρεται αναξιόπιστα,τότε αναγκαζόμαστε να τον “συνταξιοδοτήσουμε”, που σημαίνει ότι ενημερώνουμε τον ασθενή ότι πλέον δεν είναι σε θέση να του προσφέρει αξιόπιστες ενδείξεις».

Οι οικογένειες που υιοθετούν σκυλιά βιοανίχνευσης όπως η Μπιάνκα δεν χρειάζεται να συμπεριφέρονται με κάποιον συγκεκριμένο τρόπο. «Σαφώς και αναζητούμε άτομα που έχουν καλή σχέση με σκύλους και απολαμβάνουν να μοιράζονται τον χρόνο και τον χώρο τους με ένα κατοικίδιο.Τα συγκεκριμένα σκυλιά μπορεί να ακολουθούν μια ειδική εκπαίδευση,ωστόσο δεν είναι μηχανές. Εχουν ανάγκη από τρυφερότητα και ο ιδιοκτήτης τους οφείλει να αναπτύξει μια υγιή σχέση μαζί τους.Οταν “εργάζονται” γνωρίζουν ότι πρέπει να συμπεριφέρονται με συγκεκριμένο τρόπο,αλλά τις υπόλοιπες ώρες κάνουν ό,τι και τα υπόλοιπα σκυλιά:τρέχουν και παίζουν».

Κατόπιν παραγγελίας

Αλλη μία παρόμοια περίπτωση υιοθέτησης σκύλου βιοανίχνευσης είναι εκείνη του λέκτορα του Πανεπιστημίου του Ντούραμ δρος Τσέρι Κίτον , ο οποίος πάσχει από διαβήτη τύπου 1 και δεν αντιλαμβάνεται εύκολα το πότε ακριβώς παθαίνει υπογλυκαιμικές κρίσεις. Μάλιστα σε δύο περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν είχε συνειδητοποιήσει εγκαίρως τι του συνέβαινε, λιποθύμησε στον δρόμο. Η έντονη ανησυχία της συζύγου του, Αντζελα, ήταν εκείνη που τον οδήγησε τελικά στο κατώφλι του ιδρύματος. Η κυρία Γκεστ ανέλαβε την εκπαίδευση της Ζέτα, του πανέμορφου λαμπραντόρ του ζευγαριού, και έτσι σε λίγους μήνες το κατοικίδιο ήταν σε θέση να προειδοποιεί τον ιδιοκτήτη του όταν τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα αυξομειώνονταν επικίνδυνα, πηδώντας πάνω του.

«Αυτό άλλαξε κυριολεκτικά τη ζωή του δρος Κίτον» εξηγεί η υπεύθυνη του ιδρύματος. «Του χάρισε περισσότερη ανεξαρτησία και αυτοπεποίθηση,γιατί πλέον μπορούσε να διαφεύγει τον κίνδυνο,δρώντας άμεσα και λαμβάνοντας την κατάσταση εγκαίρως στα χέρια του» προσθέτει.

Σύμφωνα με την κυρία Γκεστ, τα σκυλιά δεν εκπαιδεύονται πριν από την υποβολή των αιτήσεων. «Προς το παρόν,ακριβώς επειδή ακόμη το ενδιαφέρον του κοινού είναι περιορισμένο,πρώτα συγκεντρώνουμε τις αιτήσεις των ενδιαφερομένων και μετά εκπαιδεύουμε τους σκύλους, έτσι ώστε να δίδονται άμεσα για υιοθεσία.Συγκεκριμένα αυτή την περίοδο δύο άτομα που πάσχουν από διαβήτη περιμένουν τους σκύλους τους να ολοκληρώσουν την εκπαίδευσή τους,ενώ ένα άλλο περιμένει για έναν σκύλο ιατρικής βοήθειας». Το κόστος απόκτησης ενός σκύλου βιοανίχνευσης αγγίζει τις 12.500

ευρώ- 6.000 για το πρώτο μέρος της εκπαίδευσής του και περίπου άλλα τόσα για το στάδιο της συντήρησης. Το ίδρυμα ωστόσο δεν στοχεύει στην εμπορευματοποίηση των φαινομενικών τετράποδων. «Τα κεφάλαια που διαχειριζόμαστε ως ίδρυμα προέρχονται κυρίως από χρηματοδοτήσεις και ιδιωτικές δωρεές» υπογραμμίζει η κυρία Γκεστ.

Νέες έρευνες
Οι προοπτικές που ανοίγονται για την ανίχνευση ασθενειών από τους σκύλους είναι, κατά την ειδικό, αστείρευτες. «Υπάρχει μια ευρεία γκάμα βακτηρίων που θα μπορούσαν να γίνονται αντιληπτά από τα σκυλιά λόγω της ιδιαίτερης μυρωδιάς τους». Γι΄ αυτόν τον λόγο δεν αποκλείεται στο εγγύς μέλλον οι διαστάσεις του συγκεκριμένου τομέα να γνωρίσουν πρωτοφανή γιγάντωση.

Οσο για τον εντοπισμό του καρκίνου, όπως υποστηρίζει η υπεύθυνη του CancerDogs, τα σκυλιά αυτά θα χρησιμοποιούνται αυστηρά και μόνο για ερευνητικούς σκοπούς και γι΄ αυτό δεν προβλέπεται να δοθούν ποτέ σε ανάδοχες οικογένειες.

«Πιστεύουμε ότι ένας από τους μελλοντικούς στόχους της πολυετούς μελέτης θα μπορούσε σε κάποια φάση να είναι η δημιουργία μιας υπερευαίσθητης “ηλεκτρονικής μύτης” η οποία θα μιμείται τη διαδικασία της όσφρησης των σκύλων και θα είναι ικανή να ανιχνεύει τόσο τον καρκίνο όσο και άλλες ασθένειες» συμπληρώνει.

Κατά τα φαινόμενα αυτό θα είναι μελλοντικά το «όπλο» ενάντια σε πολλές σοβαρές νόσους. Για την ώρα ωστόσο οι τετράποδοι φίλοι μας θέτουν στην υπηρεσία της υγείας μας τις ξεχωριστές τους ικανότητες. Και αν ως σήμερα απλώς συμβιώναμε μαζί τους και απολαμβάναμε τη συντροφιά και τα τσαχπίνικα καμώματά τους, τώρα ξέρουμε ότι πίσω από την αστείρευτη περιέργεια μικρού παιδιού κρύβουν και την εντυπωσιακή ικανότητα να σώζουν ζωές.

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Μπολτ, ο σκύλος-ήρωας

2008-10-09T15:30:00.000-07:00

Στις 26 Νοεμβρίου θα αρχίσει να προβάλλεται στις ΗΠΑ μια ταινία με ήρωα έναν γερμανικό ποιμενικό. Ο Μπολτ είναι ήρωας μίας διάσημης σειράς που τον απεικονίζει ως σούπερ ήρωα ο οποίος προστατεύει ένα μικρό κορίτσι. Το πρόβλημα είναι ότι ο σκύλος δεν μπορεί να διακρίνει την πραγματικότητα από την ταινία και νομίζει πως το κοριτσάκι συνεχίζει να απειλείται, όπως στην ταινία. Δραπετεύει και με τη βοήθεια ενός γατιού και ενός χάμστερ βγαίνει στον πραγματικό κόσμο για να σώσει την μικρή του φίλη.

Link: Η ταινία στο imdb.com

Something Happened on the Way to Heaven

2008-10-07T07:16:00.000-07:00

Something Happened on the Way to Heaven, ένα τραγούδι από το δίσκο …But Seriously του Phil Collins με σκυλοενδιαφέρον: στο βιντεοκλίπ πρωταγωνιστεί ένας σκύλος.

Να θυμηθεί τα δόντια του

2008-10-03T08:39:00.000-07:00

Αντιγράφω από το ιστολόγιο του Γιώργου Κεντρωτή.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΙΕΡΟΠΑΙΣ (1920-1945)

ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΚΥΛΟ

Είναι ένας σκύλος ήσυχος, μικρούλης, που πηγαίνει
στα πόδια των ανθρώπων και ποτέ του δεν γαυγίζει
μήτε δαγκώνει και γι’ αυτό ποτέ του δε χορταίνει
το ποθητό και δίχως πέτσα κόκκαλο, που ελπίζει.

Είναι ένας σκύλος ήσυχος, μικρούλης και φτωχός,
που απ’ τη σκυλίσια του ψυχή, για λάθος του νομίζει,
το ότι είναι σκύλος και πιο πολύ ότι είν’ μικρός.
Γι’ αυτό σαν τον κλωτσάνε δεν δαγκώνει ούτε γαβγίζει.

Είναι ένας σκύλος με ψυχή βαθιά χριστιανική,
που δείχνει ταπεινόφρονα ότι δεν έχει πονέσει,
που με την πράξη του αποχτά ευτυχία μοναδική,
μες στον παράδεισο των σκύλων μια μικρούλα θέση.

Μονάχα από τα «γήινα» τα δεινά του, λείπει, ακόμα,
κάτι, που την αγάπη του εαυτού του θα ξυπνήσει·
του λείπει μια γερή κλωτσιά, κατάμουτρα στο στόμα,
να θυμηθεί τα δόντια του, να ορμήσει να ξεσκίσει.

Από το βιβλίο: «Λευτέρης Ιερόπαις. Μια παρουσίαση από τον Γιώργο Μαρκόπουλο», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 1999, σελ 21.

Άγραφον

2008-09-13T05:25:00.000-07:00

Επροχωρούσαν έξω από τα τείχη
της Σιών ο Ιησούς και οι μαθητές Του,
σαν, λίγο ακόμα πριν να γείρει ο ήλιος,
ζυγώσανε αναπάντεχα στον τόπο
που η πόλη έριχνε χρόνια τα σκουπίδια,
καμένα αρρώστων στρώματα, αποφόρια,
σπασμένα αγγειά, απορρίμματα, ξεσκλίδια …

Κ’ εκεί, στον πιο ψηλό σωρόν απάνω,
πρησμένο, με τα σκέλια γυρισμένα
στον ουρανό, ενός σκύλου το ψοφίμι,
που – ως ξαφνικά ακούοντας, τα κοράκια
που το σκεπάζαν, πάτημα, το αφήκαν –
μια τέτοια οσμήν ανάδωκεν, οπού όλοι
σα μ’ ένα βήμα οι μαθητές, κρατώντας
στη φούχτα τους την πνοή, πισωδρομήσαν …

Μα ο Ιησούς, μονάχος προχωρώντας
προς το σωρό γαλήνια, κοντοστάθη
και το ψοφίμι εκοίταζε· έτσι, πόνας
δεν εκρατήθη μαθητής και Του ‘πεν
από μακρά: «Ραββί, δε νιώθεις τάχα
τη φοβερήν οσμή και στέκεσ’ έτσι;»

Κι Αυτός, χωρίς να στρέψει το κεφάλι
απ’ το σημείο που κοίταζε, αποκρίθη:
«Τη φοβερήν οσμήν, εκείνος πόχει
καθάρια ανάσα, και στη χώρα μέσα
την ανασαίνει, όθ’ ήρθαμε … Μα τώρα
αυτό που βγαίνει απ’ τη φτορά θαμάζω
με την ψυχή μου ολάκερη … Κοιτάχτε
πώς λάμπουνε τα δόντια αυτού του σκύλου
στον ήλιο· ως το χαλάζι, ωσάν το κρίνο,
πέρα απ’ τη σάψη, υπόσκεση μεγάλη,
αντιφεγγιά του Αιώνιου, μα κι ακόμα
σκληρή του Δίκαιου αστραπή κ’ ελπίδα!»

Έτσ’ είπ’ Εκείνος· κ’ είτε νιώσαν ή όχι
τα λόγια τούτα οι μαθητές, αντάμα,
σαν εκινήθη, ακλουθήσαν και πάλι
το σιωπηλό Του δρόμο …

Και να τώρα,
βέβαια στερνός, το νου μου πώς σ’ εκείνα,
Κύριε, τα λόγια Σου γυρίζω, κι όλος
μια σκέψη στέκομαι μπροστά Σου: Α! … δώσε,
δος και σ’ εμένα, Κύριε, ενώ βαδίζω
ολοένα ως έξω απ’ της Σιών την πόλη,
κι από τη μια της γης στην άλλην άκρη
όλα είναι ρείπια, κι όλα είναι σκουπίδια,
κι όλα είναι πτώματα άθαφτα που πνίγουν
τη θεία πηγή τ’ ανασασμού, ή στη χώρα
είτ’ έξω από τη χώρα· Κύριε, δος μου,
μες στην φριχτήν οσμή όπου διαβαίνω,
για μια στιγμή την άγια Σου γαλήνη,
να σταματήσω ατάραχος στη μέση
απ’ τα ψοφίμια, και ν’ αδράξω κάπου
και στη δική μου τη ματιάν έν’ άσπρο
σημάδι, ως το χαλάζι, ωσάν το κρίνο·
κάτι να λάμψει ξάφνου και βαθιά μου,
έξω απ’ τη σάψη, πέρα από τη σάψη
тου κόσμου, ωσάν τα δόντια αυτού του σκύλου,
που, ω Κύριε, βλέποντάς τα εκειό το δείλι,
τα ‘χες θαμάσει, υπόσκεση μεγάλη,
αντιφεγγιά του Αιώνιου, μα κι αντάμα
σκληρή του Δίκαιου αστραπή κ’ ελπίδα!

Άγγελος Σικελιανός

Σεν Τροπέ

2008-08-21T02:19:00.000-07:00

Ο Άγιος Tropesius, (γαλλ. Saint Torpès, Saint Tropez) είναι ο προστάτης της γαλλικής πόλης Σεν Τροπέ. Ο μύθος λέει πως ο άγιος ήταν μονομάχος από την Πίζα με το όνομα Caïus Silvius Torpetius. Λέγεται πως έζησε την εποχή του αυτοκράτορα Νέρωνα και μαρτύρησε το 65 μ.Χ., όταν διακήρυξε την πίστη του στο Χριστό και τιμωρήθηκε με την ποινή του αποκεφαλισμού. Το κεφάλι του πετάχτηκε στον Άρνο ποταμό και το κορμί του τοποθετήθηκε σε μια βάρκα μαζί με ένα σκύλο και έναν κόκορα, προκειμένου να κατασπαραχτεί από τα δύο ζώα. Η βάρκα με το σώμα του αγίου άραξε τελικά στην ακτή όπου είναι χτισμένη η σημερινή πόλη του Σεν Τροπέ. Τα δύο ζώα δεν είχαν αγγίξει το σώμα του και με το που αποβιβάστηκαν στην ακτή ο κόκορας κατευθύνθηκε προς το χωριό Cogolin που ονομάστηκε έτσι προς τιμή του, ενώ ο σκύλος κατευθύνθηκε προς το Grimaud που είναι μία απαρχαιωμένη διαλεκτική λέξη της γαλλικής η οποία σημαίνει "σκύλος". Το Grimaud είναι, σύμφωνα με το χριστιανικό μύθο, μία πόλη αφιερωμένη στο σκύλο που σεβάστηκε το σκήνωμα του αγίου.

Περίμενε δίπλα στο νεκρό αφεντικό του

2008-08-16T07:08:00.000-07:00

Επί έξι ολόκληρες εβδομάδες έμεινε ένας γερμανικός ποιμενικός δίπλα στη σορό του αφεντικού του που είχε αυτοκτονήσει σε μία απομακρυσμένη επαρχιακή περιοχή της πολιτείας του Κολοράντο. Ο Κας, όπως ονομάζεται ο σκύλος, φύλασσε το πτώμα του 25χρονου Τζέικ Μπέισινγκερ διώχνοντας τα κογιότ που πλησίαζαν. Επέζησε κυνηγώντας ποντίκια και λαγούς και βρέθηκε σε καλή κατάσταση -αν και αφυδατωμένος και αδυνατισμένος- από έναν κτηνοτρόφο της περιοχής.

Πηγή: Το Βήμα, Παρασκευή 15 Αυγούστου 2008, σελ. Α19
NY Daily news
All Voices
Denver Post

Ο σκύλος του Αμπασίτζε

2008-08-11T12:52:00.000-07:00

Ο Ασλάν Αμπασίτζε, απόγονος του γεωργιανού οίκου των Αμπασίτζε, ήταν ο ηγέτης της Δημοκρατίας της Ατζαρίας από το 1991 ως το 2004. Όταν με την επανάσταση των Ρόδων αποχώρησε από την ηγεσία της Γεωργίας ο Σεβαρτνάτζε και αντικαταστάθηκε από τον φιλοαμερικανό Σαακασβίλι οι σχέσεις του Αμπασίτζε με την ηγεσία της Γεωργίας επιδεινώθηκαν και αναγκάστηκε να αποχωρήσει στη Ρωσία, τον Μάιο του 2004. Η φυγή του οδήγησε στην μελαγχολία τον αγαπημένο του σκύλο, έναν Καυκασιανό ποιμενικό με το όνομα Basmach, ο οποίος αρνιόταν να φάει. Η λύση δόθηκε με την μεταφορά του σκύλου με πτήση τσάρτερ στη Μόσχα, μία βδομάδα μετά.

Ρεπορτάζ.

Για μια σκυλίσια μεταφυσική.

2008-05-24T08:14:00.000-07:00

Σκέφτηκα ότι η άλλη ζωή θα είναι ένας κόσμος όπου θα είμαστε τα κατοικίδια των κατοικιδίων που έχουμε σε τούτη τη ζωή. Όπως τους φερθήκαμε, έτσι θα μας φέρονται στον άλλο κόσμο και αυτή θα είναι η κόλαση και ο παράδεισός μας, η ζωή που τους προσφέραμε.

Σκύλοι στη Γαλλία

2008-05-05T09:46:00.001-07:00

Σκυλιά σε πρώτο και σε δεύτερο πλάνο στην οδό Μουφτάρ.

Φωτογραφία του Ντουανό: σκύλος με άνθρωπο (ονόματι Πρεβέρ).

Στη Γαλλία με εντυπωσίασε η παρουσία σκύλων σε πολλά από τα καφέ όπου κάθισα. Στο καφέ Ουγκό στην Place des Vosges, στο καφέ Rostand, ακόμα και σε μια μπρασερί στο Μπλουά (φωτό) .

Η πρώτη μου βόλτα στη Γαλλία έγινε στο Τροκαντερό. Ο πρώτος που με υποδέχτηκε (εκτός από τους πλανόδιους που πουλούσαν μπρελόκ με τον πύργο του Άιφελ) ήταν ένας σκύλος. Ήρθε στην αγκαλιά μου, μου έριξε ένα γλείψιμο στο χέρι και γύρισε στον άνθρωπό του.

Dogs and the city

2008-04-17T12:16:00.000-07:00

Ένας σκύλος στον ηλεκτρικό του Θησείου έριχνε ξάπλες και παράλληλα με τη στάση του έδειχνε ότι μας είχε όλους γραμμένους.

Την προσοχή μου τράβηξε κι αυτός ο σκύλος στην πλατεία Βικτωρίας, ο οποίος είχε επιλέξει να ξαπλώσει μέσα στην ζαρντινιέρα. Προφανώς για να μην τον ενοχλούν οι περαστικοί και για να μην ενοχλεί κι ο ίδιος, αν και υποψιάζομαι πως το χώμα ήταν πιο δροσερό από το πεζοδρόμιο. Όπως και να έχει, αντιλήφθηκε ότι τον φωτογράφιζα και πήρε πόζα.

Προσοχή, ο σκύλος δαγκώνει!

2008-02-01T05:15:00.000-08:00

Προειδοποιήσεις για άγριους σκύλους που δαγκώνουν έχουμε δει πολλές: σε εισόδους αυλών, καταστημάτων κ.λπ. Πόσο παλιές μπορεί να είναι; Αρχικά είχα την εντύπωση ότι είναι επινόηση των καιρών μας που εφαρμόστηκε κατ' ανάγκην, μετά από πολλές επιθέσεις σκύλων σε απρόσκλητους επισκέπτες, ή σαν μέσο αποθάρρυνσης αυτών ακριβώς των επισκεπτών. Η αλήθεια είναι πως από την ρωμαϊκή εποχή υπήρχαν τέτοιου είδους ταμπέλες που προειδοποιούσαν τον επισκέπτη για την ύπαρξη σκύλου. Οι επιγραφές εκείνης της εποχής ήταν πολύ πιο μεγάλες και αναλόγως πιο χρονοβόρα ήταν η κατασκευή τους: ψηφίδα ψηφίδα έφτιαχνε το μωσαϊκό ο τεχνίτης όπου αναπαριστούσε ένα σκύλο η εικόνα του οποίου συνοδευόταν από κεφαλαία γράμματα με την προειδοποίηση CAVE CANEM (λατινικά: Πρόσεχε το σκύλο.) Σχετική μαρτυρία βρίσκουμε και στο Σατυρικόν του Πετρωνίου:

"Ad sinistram enim intrantibus non longe ab ostiarii cella canis ingens, catena
vinctus, in pariete erat pictus superque quadrata littera scriptum CAVE CANEM."

(Στα δεξιά καθώς μπαίναμε, όχι μακριά από τη γωνιά της εισόδου ήταν ζωγραφισμένος στον τοίχο ένας θηριώδης σκύλος, δεμένος με αλυσίδα και από πάνω του έγραφε με κεφαλαία γράμματα: ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΚΥΛΟΣ.

-για την άθλια μετάφραση ευθύνεται ο τουκιθεμπλόμ)

Το επανιέλ του γερο-Σαλαμάνο.

2008-01-19T00:53:00.001-08:00

En montant, dans l'escalier noir, j'ai heurté le vieux Salamano, mon voisin de palier. Il était avec son chien. Il y a huit ans qu'on les voit ensemble. L'épagneul a une maladie de peau, le rouge, je crois, qui lui fait perdre presque tous ses poils et qui le couvre de plaques et de croûtes brunes. A force de vivre avec lui, seuls tous les deux dans une petite chambre, le vieux Salamano a fini par lui ressembler...

"Όπως κατέβαινα στη σκοτεινή σκάλα, σκόνταψα πάνω στο γερο-Σαλαμάνο, που γειτονεύαμε στον ίδιο όροφο. Ήταν με το σκύλο του. Οχτώ τώρα είναι όλο μαζί. Το επανιέλ έχει μιαν αρρώστια του δέρματος, μυκητίαση νομίζω, που το κάνει να χάνει σχεδόν όλο του το τρίχωμα και που το γεμίζει με στίγματα και κρούστες καφετιές. Καθώς είναι αναγκασμένος να ζει μαζί του, μόνοι οι δυο τους σε ένα μικρό δωμάτιο, ο γερο-Σαλαμάνο κατάντησε να του μοιάζει. Έχει κρούστες κοκκινωπές στο πρόσωπο και οι τρίχες του είναι ελάχιστες και κιτρινωπές. Όσο για το σκυλί, αυτό έχει πάρει από το αφεντικό του την περπατησιά και πάει καμπουριαστό με το μουσούδι μπροστά και το λαιμό τεντωμένο. Μοιάζουν να ανήκουν στην ίδια ράτσα κι όμως απεχθάνονται ο ένας τον άλλο. Δύο φορές τη μέρα, στις έντεκα και στις έξι, ο γέρος βγάζει το σκύλο του βόλτα. Εδώ και οχτώ χρόνια, δεν έχουν αλλάξει δρμολόγιο. Μπορείς να τους δεις να περπατάνε κάτω στην οδό Λυών, το σκυλί να τραβάει τον άνθρωπο μέχρι τη στιγμή που ο γερο-Σαλαμάνο θα σκοντάψει. Τότε αυτός δέρνει το σκύλο του και τον βρίζει. Ο σκύλος αρχίζει να σέρνεται από το φόβο του και αφήνεται. Και τότε είναι η σειρά του γέρου να τον τραβήξει. Όταν ο σκύλος ξεχνιέται, σέρνει το αφεντικό του κι αρχίζουν πάλι οι βρισιές και το ξύλο. Τότε, στέκονται κι οι δύο στο πεζοδρόμιο και κοιτάζονται, ο σκύλος με τρόμο, ο άνθρωπος με μίσος. Κι αυτό γίνεται όλες τις μέρες. Όταν ο σκύλος θέλει να κατουρήσει, ο γέρος δεν του αφήνει πολύ καιρό και τον τραβάει, ενώ το επανιέλ αφήνει πίσω του μια σειρά από μικρές σταγόνες. Αν κατά τύχει ο σκύλος τα κάνει μέσα στο δωμάτιο, τότε τις ξανατρώει. Κι αυτό γίνεται εδώ και οχτώ χρόνια. Ο Σελέστ λέει πάντα ότι "αυτό είναι σκέτη δυστυχία", όμως κατά βάθος κανείς δεν μπορεί να ξέρει. Όταν τον συνάντησα στη σκάλα, ο Σαλαμάνο έβριζε το σκύλο του. Του έλεγε "Βρομιάρη! Ψοφίμι!" κι ο σκύλος βογγούσε. Είπα: "Καλημέρα" όμως ο γέρος έβριζε συνέχεια. Τότε τον ρώτησα τι του έκανε ο σκύλος. Δε μου απάντησε. Μόνο έλεγε: "Βρομιάρη! Ψοφίμι!" Μάντευα ότι ήταν σκυμμένος πάνω στο σκύλο του και κάτι προσπαθούσε να φτιάξει στο περιλαίμιό του. Μίλησα πιο δυνατά. Τότε δίχως να γυρίσει, μου απάντησε μ' έναν τρόπο, σαν να τον είχε πιάσει η μανία του: "Έχει κολλήσει εκεί". Μετά έφυγε τραβώντας το ζώο που είχε αφεθεί να σέρνεται στα τέσσερα πόδια του, και βογγούσε.

σελ. 36-37, Ο ξένος, Αλμπέρ Καμύ (μετάφραση: Λίνα Παπαδούλη-Γκινάκα), Εκδόσεις γράμματα, Αθήνα, 1984.

"Από μακριά ξεδιάκρινα στο κατώφλι της πόρτας το γερο-Σαλαμάνο που φαινόταν αναστατωμένος. Όταν πλησιάσαμε είδα ότι δεν είχε το σκύλο του. Κοιτούσε απ' όλες τις μεριές, στριφογυρνούσε, προσπαθούσε να ξεχωρίσει κάτι μέσα απ' το σκοτάδι του διαδρόμου, μουρμούριζε λέξεις δίχως νόημα και ξανάρχιζε να ψάχνει το δρόμο με τα μικρά κόκκινα μάτια του. Όταν ο Ραιημόν τον ρώτησε τι είχε, δεν απάντησε αμέσως. Σαν κάπως να τον άκουσα να μουρμουρίζει: "Βρομιάρη! Ψοφίμι!" και συνέχιζε τα πηγαινέλα του. Τον ρώτησα πού ήταν ο σκύλος του. Μου απάντησε απότομα ότι είχε φύγει. Κι ύστερα, ξαφνικά, λύθηκε η γλώσσα του: "Τον είχα πάει στο Λούνα Παρκ, όπως πάντα. Ήταν πολύς κόσμος γύρω απ' τις παράγκες. Στάθηκα να δω το "Βασιλιά της Απόδρασης". Κι όταν πήγα να φύγω, δεν ήταν πια εκεί. Ασφαλώς ήθελα από πολύ καιρό να του αγοράσω ένα μικρότερο περιλαίμιο. Μα δε μπορούσα να πιστέψω ότι αυτό το ψοφίμι μπορούσε να μου το σκάσει".
Τότε ο Ραιημόν του εξήγησε ότι ο σκύλο μπορεί να χάθηκε κι ότι θα ξαναρχόταν. Του αράδιασε παραδείγματα σκυλιών που είχαν κάνει δεκάδες χιλιόμετρα για να ξαναβρούν το αφεντικό τους. Παρ' όλα αυτά ο γέρος φαινόταν ακόμα πιο ανήσυχος. "Μα, καταλαβαίνετε ότι θα μου τον πάρουνε. Μπορεί και να βρεθεί κάποιος να τον μαζέψει. Αλλά δεν είναι δυνατόν, τον σιχαίνονται όλοι με τα κακάδια του. Οι αστυφύλακες θα τον μαζέψουν, αυτό είναι σίγουρο". Τότε του είπα ότι έπρεπε να πάει στη μάντρα που μαζεύουν τα σκυλιά και θα του τον έδιναν πίσω αν πλήρωνε κάποιο πρόστιμο. Με ρώτησε αν αυτό το πρόστιμο ήταν μεγάλο. Δεν ήξερα. Τότε νευρίασε: "Να δώσω λεφτά γι' αυτό το ψοφίμι. Μπα! Δεν πάει να τα τινάξει!"
Και βάλθηκε να το βρίζει. Ο Ραιημόν γέλασε και μπήκε στο σπίτι. Τον ακολούθησα και χωρίσαμε στο διάδρομο του ορόφου. Μετά από ένα λεπτό, άκουσα τα βήματα του γέρου κι ύστερα χτύπησε την πόρτα μου. Όταν άνοιξα, στάθηκε λίγο στο κατώφλι και μου είπε: "Να με συγχωρείτε, να με συγχωρείτε". Του είπα να μπει, όμως εκείνος δε θέλησε. Κοίταζε τις μύτες των παπουτσιών του και τα κακαδιασμένα χέρια του έτρεμαν. Χωρίς να με κοιτάει κατά πρόσωπο, με ρώτησε: "Δε θα μου τον πάρουν, πέστε μου, κύριε Μερσώ. Θα μου τον επιστρέψουν. Αλλιώς τι θ' απογίνω;" Του είπα ότι στη μάντρα κρατάνε τα σκυλιά τρεις μέρες μην τυχόν και τα ζητήσουν τ΄αφεντικά τους κι έπειτα τα κάνουν ό,τι νομίζουν πως είναι το καλύτερο. Με κοίταξε σιωπηλά. Μετά μου είπε: "καλησπέρα σας". Έκλεισε την πόρτα του και τον άκουσα να πηγαίνει πάνω κάτω. Το κρεβάτι του έτριξε. Κι απ' τον παράξενο μικρό θόρυβο που διαπέρασε το μεσότοιχο, κατάλαβα ότι έκλαιγε. Δεν ξέρω γιατί, σκέφτηκα τη μαμά. Όμως έπρεπε να σηκωθώ νωρίς την άλλη μέρα. Δεν πεινούσα και κοιμήθηκα χωρίς να φάω για βράδυ."
σελ. 46-48, ό.π.

"Στο κατώφλι της πόρτας μου βρήκα το γερο-Σαλαμάνο. Του είπα να μπει και μου ανακοίνωσε ότι ο σκύλος του είχε χαθεί, γιατί δεν ήταν στη μάντρα. Οι υπάλληλοι του είχαν πει ότι ίσως και να το είχαν πατήσει. Είχε ρωτήσει αν ήταν δυνατό να μάθει στα αστυνομικά τμήματα. Του είχαν απαντήσει ότι αυτά δεν τα καταγράφανε, γιατί συνέβαιναν καθημερινά. Είπα στο γερο-Σαλαμάνο ότι θα μπορούσε να αποκτήσει έναν άλλο σκύλο, όμως αυτός παρατήρησε και με το δίκιο του, ότι εκείνον εκεί τον είχε συνηθίσει. [...] Για να πω κάτι, τον ρώτησα για τον σκύλο του. Μου είπε ότι τον πήρε μετά από τον θάνατο της γυναίκας του. Είχε παντρευτεί αρκετά αργά. Στα νιάτα του ήθελε να παίξει στο θέατρο: στο σύνταγμα έπαιζε σε στρατιωτικά κωμειδύλλια. Όμως τελικά είχε μπει στους σιδηροδρόμους και δεν το μετάνιωσε, γιατί τώρα είχε μια μικρή σύνταξη. Δεν ήταν ευτυχισμένος με τη γυναίκα του, αλλά όπως και να 'χε το πράγμα, την είχε συνηθίσει. Όταν εκείνη πέθανε, αισθάνθηκε πολύ μόνος. Τότε ζήτησε ένα σκύλο από ένα συνάδελφο και πήρε αυτόν εδώ, μικρό σκυλάκι. Έπρεπε να το ταΐζει με το μπιμπερό. Μα αφού ένα σκυλί ζει λιγότερο από έναν άνθρωπο, κατέληξαν να γεράσουν μαζί. "Είχε κακό χαρακτήρα, μου είπε ο Σαλαμάνο. "Από καιρό σε καιρό είχαμε τους καβγάδες μας. Κι όμως ήταν ένα καλό σκυλί. Είπα ότι ήταν ωραία ράτσα κι ο Σαλαμάνο φάνηκε ευχαριστημένος. "Κι ακόμα" πρόσθεσε, "δεν το είχατε γνωρίσει πριν την αρρώστιά του. Το πιο ωραίο πράγμα που είχε ήταν το τρίχωμά του". Κάθε βράδυ και κάθε πρωί, από τότε που ο σκύλος έπαθε αυτή τη δερματική αρρώστια, ο Σαλαμάνο του έβαζε αλοιφή. Μα κατά τη δική του γνώμη, η πραγματική του αρρώστια ήταν τα γεράματα, και τα γεράματα δεν γιατρεύονται.
Εκείνη τη στιγμή χασμουρήθηκα κι ο γέρος μου ανάγγειλε ότι θα έφευγε. Του είπα πως μπορούσε να μείνει και πως είχα στενοχωρηθεί μ' αυτό που συνέβη στο σκύλο του: μ' ευχαρίστησε. Μου είπε ότι η μαμά αγαπούσε πολύ το σκύλο του. Όταν μιλούσε γι'αυτήν την έλεγε "η καημένη η μητέρα σας". [...] Μετά ζήτησε συγνώμη. Ήθελε να κοιμηθεί. Η ζωή του τώρα είχε αλλάξει κι ούτε που ήξερε τι θα έκανε. Για πρώτη φορά από τότε που τον ήξερα, μου έδωσε στα κλεφτά το χέρι κι αισθάνθηκα τα λέπια στο δέρμα του. Χαμογέλασε λίγο και πριν φύγει μου είπε: "Ελπίζω οι σκύλοι να μη γαβγίσουν απόψε. Νομίζω πάντα ότι είναι ο δικός μου."
σελ. 52-54, ό.π.

"Μόλις και μετά βίας θα άκουσαν και το Σαλαμάνο όταν είπε ότι ήμουνα καλός για το σκύλο του [...]"
σελ. 97, ό.π.

"Ο σκύλος του Σαλαμάνο άξιζε όσο κι η γυναίκα του."
σελ. 122, ό.π.

Σκύλος έσωσε γυναίκα από βέβαιο πνιγμό.

2008-01-08T23:21:00.000-08:00

Συχνά έχουμε ακούσει ότι κάποιος σκύλος έσωσε άνθρωπο. Από τέτοιες ειδήσεις είναι γεμάτες οι εφημερίδες και το διαδίκτυο. Για αυτό το λόγο επέλεξα μία είδηση που ακούγεται απίστευτη: ένας σκύλος έσωσε το αφεντικό του όταν αυτό κόντεψε να πνιγεί από ένα κομμάτι φρούτου.

Η είδηση από το Fox News και στα ελληνικά από Pathfinder.

Από βέβαιο πνιγμό σώθηκε 45χρονη η οποία τρώγοντας ένα μήλο, ένα κομμάτι του φρούτου έφραξε το λαιμό της και η γυναίκα άρχισε να πνίγεται. Ο σκύλος της βλέποντας πως κινδυνεύει, χρησιμοποίησε τη μέθοδο Heimlich και την έσωσε.

Ενα γκόλντεν ριτρίβερ διέσωσε την 45χρονη ιδιοκτήτριά του ΝτέμπιΠάρκχερστ από βέβαιο πνιγμό εφαρμόζοντας τη μέθοδο Heimlich. Όπως δήλωσε η διασωθείσα, την περασμένη Παρασκευή έτρωγε ένα μήλο όταν ένα κομμάτι του φρούτου έφραξε το λαιμό της και η γυναίκα άρχισε να πνίγεται. Ο Τόμπι, όπως φωνάζει τον σκύλο της, βλέποντάς την να κινδυνεύει πήδηξε πάνω στο στήθος της με δύναμη και την έριξε κάτω, με συνέπεια το κομμάτι του φρούτου να φύγει από το λαιμό της. Στη συνέχεια άρχισε να της γλύφει το πρόσωπο για να μηνλιποθυμήσει. Η Πάρκχερστ, που ζει στην πόλη Κάλβερτ δήλωσε ότι οΤόμπι δεν έπαιζε αλλά προσπάθησε να εφαρμόσει τη δική του εκδοχή της μεθόδου διάσωσης Heimlich. "Το επόμενο πράγμα που ξέρω είναι ότι ο Τόμπι σηκώθηκε στα πίσω του πόδια και ανέβασε τα μπροστινά του πόδια στους ώμους μου. Με έριξε κάτω με την πλάτη κι άρχισε να πηδά με δύναμη ρυθμικά πάνω στο στήθος μου", είπε η διασωθείσα.

Τώρα η 45χρονη κοσμηματοπώλης αναρρώνει από τον πνιγμό αλλά και από τους μώλωπες που προκάλεσε ο Τόμπι στο στήθος της και στοστομάχι της.

30 Μαρτίου 2007, ΑΠΕ/ΜΠΕ

Άργος, ο πιστός σκύλος του Οδυσσέα.

2008-01-02T08:35:00.000-08:00

O Άργος αναγνωρίζει τον Οδυσσέα, λίγο πριν πεθάνει σε βαθιά γερατειά.

ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον· 290

ἂν δὲ κύων κεφαλήν τε καὶ οὔατα κείμενος ἔσχεν,

Ἄργος, Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος, ὅν ῥά ποτ᾽ αὐτὸς

θρέψε μέν, οὐδ᾽ ἀπόνητο, πάρος δ᾽ εἰς Ἴλιον ἱρὴν

ᾤχετο. τὸν δὲ πάροιθεν ἀγίνεσκον νέοι ἄνδρες

αἶγας ἐπ᾽ ἀγροτέρας ἠδὲ πρόκας ἠδὲ λαγωούς· 295

δὴ τότε κεῖτ᾽ ἀπόθεστος ἀποιχομένοιο ἄνακτος,

ἐν πολλῇ κόπρῳ, ἥ οἱ προπάροιθε θυράων

ἡμιόνων τε βοῶν τε ἅλις κέχυτ᾽, ὄφρ᾽ ἂν ἄγοιεν

δμῶες Ὀδυσσῆος τέμενος μέγα κοπρήσοντες·

ἔνθα κύων κεῖτ᾽ Ἄργος, ἐνίπλειος κυνοραιστέων. 300

δὴ τότε γ᾽, ὡς ἐνόησεν Ὀδυσσέα ἐγγὺς ἐόντα,

οὐρῇ μέν ῥ᾽ ὅ γ᾽ ἔσηνε καὶ οὔατα κάββαλεν ἄμφω,

ἆσσον δ᾽ οὐκέτ᾽ ἔπειτα δυνήσατο οἷο ἄνακτος

ἐλθέμεν· αὐτὰρ ὁ νόσφιν ἰδὼν ἀπομόρξατο δάκρυ,

ῥεῖα λαθὼν Εὔμαιον, ἄφαρ δ᾽ ἐρεείνετο μύθῳ· 305

"Εὔμαι᾽, ἦ μάλα θαῦμα, κύων ὅδε κεῖτ᾽ ἐνὶ κόπρῳ.

καλὸς μὲν δέμας ἐστίν, ἀτὰρ τόδε γ᾽ οὐ σάφα οἶδα,

εἰ δὴ καὶ ταχὺς ἔσκε θέειν ἐπὶ εἴδεϊ τῷδε,

ἦ αὔτως οἷοί τε τραπεζῆες κύνες ἀνδρῶν

γίγνοντ᾽· ἀγλαΐης δ᾽ ἕνεκεν κομέουσιν ἄνακτες." 310

τὸν δ᾽ ἀπαμειβόμενος προσέφης, Εὔμαιε συβῶτα·

"καὶ λίην ἀνδρός γε κύων ὅδε τῆλε θανόντος.

εἰ τοιόσδ᾽ εἴη ἠμὲν δέμας ἠδὲ καὶ ἔργα,

οἷόν μιν Τροίηνδε κιὼν κατέλειπεν Ὀδυσσεύς,

αἶψά κε θηήσαιο ἰδὼν ταχυτῆτα καὶ ἀλκήν. 315

οὐ μὲν γάρ τι φύγεσκε βαθείης βένθεσιν ὕλης

κνώδαλον, ὅττι δίοιτο· καὶ ἴχνεσι γὰρ περιῄδη·

νῦν δ᾽ ἔχεται κακότητι, ἄναξ δέ οἱ ἄλλοθι πάτρης

ὤλετο, τὸν δὲ γυναῖκες ἀκηδέες οὐ κομέουσι.

δμῶες δ᾽, εὖτ᾽ ἂν μηκέτ᾽ ἐπικρατέωσιν ἄνακτες, 320

οὐκέτ᾽ ἔπειτ᾽ ἐθέλουσιν ἐναίσιμα ἐργάζεσθαι·

ἥμισυ γάρ τ᾽ ἀρετῆς ἀποαίνυται εὐρύοπα Ζεὺς

ἀνέρος, εὖτ᾽ ἄν μιν κατὰ δούλιον ἦμαρ ἕλῃσιν."

ὣς εἰπὼν εἰσῆλθε δόμους εὖ ναιετάοντας,

βῆ δ᾽ ἰθὺς μεγάροιο μετὰ μνηστῆρας ἀγαυούς. 325

Ἄργον δ᾽ αὖ κατὰ μοῖρ᾽ ἔλαβεν μέλανος θανάτοιο,

αὐτίκ᾽ ἰδόντ᾽ Ὀδυσῆα ἐεικοστῷ ἐνιαυτῷ.

Οδύσσειας, ρ 290-327

290	Αυτά καθώς λαλούσανε κι ανάμεσό τους λέγαν, σκυλί που κοίτουνταν, τ' αυτιά και το κεφάλι ορθώνει, ο Άργος, που ο αντρόψυχος Δυσσέας τον είχε θρέψει, όμως δεν τόνε χάρηκε, γιατ' είχε φύγει εκείνος στη Τροία τότες την ιερή· σ' άλλους καιρούς οι νέοι
295	τον παίρνανε, να κυνηγούν λαγούς, ζαρκάδια, γίδια. Τώρα, π' ο αφέντης έλειπε, τον άφηναν πεσμένο στην σωριασμένη την κοπριά βοδιών και μουλαριώνε, που ομπρός στη θύρα απλώνονταν, κι οι παραγιοί αποκείθε την σήκωναν και κόπριζαν τους κήπους του Οδυσσέα.
300	Απάνω αυτού κοιτότανε τσιμπουριασμένος ο Άργος. Και τώρα, άμα μυρίστηκε σιμά τον Οδυσσέα, γοργοσαλεύει την ουρά, τ' αυτιά του κατεβάζει, μα πιο κοντά του αφέντη του δεν μπόρειε να ζυγώση. Γύρισ' αυτός την όψη του και σφούγγισ' ένα δάκρυο
305	κρυφό με τρόπο, κι ύστερα τον πιστικό ρωτούσε·
	«Μεγάλο θάμα, στην κοπριά να μνήσκη τέτοιος σκύλος· όμορφος σκύλος, μα άραγες νά 'ναι και γοργοπόδης κοντά στην τόση του ομορφιά, για νά 'ναι δα από κείνους που στα τραπέζια στολισμό τους έχουν οι αφεντάδες;»
310	Κι εσύ, Εύμαιε χοιροβοσκέ, του απολογήθης κι είπες· «Είν' εκεινού που απέθανε στα ξένα αυτός ο σκύλος. Αν ήταν έτσι στο κορμί, και στα έργα του σαν τότες που ο Οδυσσέας τον άφησε κινώντας για την Τροία, τότες θα κοίτας δύναμη και γληγοράδα, αλήθεια.
315	Αγρίμι δεν του ξέφευγε μες στα βαθιά του λόγγου, κάθε κυνήγι, που έβγαζε στ' αχνάρια μαθημένος. Μα παθιασμένος τώρ' αυτός, ο αφέντης του στα ξένα χαμένος, και δε νοιάζονται γι' αυτόν εδώ οι γυναίκες. Κι οι δούλοι, σα δε βρίσκεται ποπάνω τους αφέντης,
320	δουλειά να κάμουνε σωστή δε θέλουνε πια τότες· τι παίρνει τη μισή αρετή του ανθρώπου ο βροντορίχτης ο Δίας, άμα της σκλαβιάς η μαύρη τού 'ρθη μέρα.»
	Αυτά σαν είπε, στα λαμπρά παλάτια μέσα μπήκε, και πήγε τους καμαρωτούς μνηστήρες ν' ανταμώση.
325	Όμως τον Άργο θάνατος μαύρος κι αχνός τον πήρε, σαν είδε τον αφέντη του, στα είκοσι χρόνια απάνω.

(Μετάφραση: Αργύρης Εφταλιώτης)

Saint Roch

2008-01-01T16:23:00.000-08:00

Ο Saint Roch αναπαρίσταται πάντα με ένα σκυλί στο πλάι του. Λέγεται πως όταν αρρώστησε από την πανούκλα στις αρχές του 14ου αιώνα, διώχθηκε από την πόλη της Πιατσέντζα και αποσύρθηκε σε ένα δάσος όπου ένας σκύλος του έφερνε ένα καρβέλι ψωμί. Η καθολική εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 16 Αυγούστου και μεταξύ άλλων θεωρείται προστάτης των σκύλων.

Σκύλος-κληρονόμος

2008-01-01T16:02:00.001-08:00

H Leona Helmsley (1920-2007) είχε χαρακτηριστεί όσο ζούσε ως "Queen of Mean". Ιδιοκτήτρια ξενοδοχείων και ακινήτων, δισεκατομμυριούχος, είχε τη φήμη τυράννου. Η μόνη της αδυναμία φαίνεται πως ήταν το μαλτέζικο τεριέ με το όνομα Trouble (Μπελάς). Για χάρη του μπορούσε να βάλει τον σεφ του ξενοδοχείου όπου διέμενε να σταματήσει κάθε άλλη δουλειά προκειμένου να του μαγειρέψει ένα λαχταριστό μεζέ. Το τυχερό σκυλί δεν το ξέχασε ούτε στη διαθήκη της: του άφησε 6 εκατομμύρια αγγλικές λίρες. (Μου φαίνεται ότι θα αρχίσω να γαβγίζω...)

Το σωτήριο τηλεφώνημα του σκύλου.

2008-01-01T15:56:00.000-08:00

Αντιγράφω από myday.gr:

Ένας άντρας, από την Φλόριντα των ΗΠΑ, σώθηκε όταν ο σκύλος του τηλεφώνησε στην άμεση βοήθεια. Ο κύριος Kevin Weaver... που πάσχει από διαβήτη, έπαθε κρίση με αποτέλεσμα να χάσει τις αισθήσεις του όμως ο σκύλος του, Belle, κατάφερε και τηλεφώνησε στην άμεση βοήθεια.

Ο κύριος Weaver είχε ακούσει για ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης σκύλων, από μη κυβερνητικό οργανισμό, που ειδοποιούν το αφεντικό τους όταν πρόκειται να τους πιάσει κρίση. Γλείφοντας και μυρίζοντας την μύτη του αφεντικού τους τα σκυλιά μπορούν να εντοπίσουν τα επίπεδα του σακχάρου στον οργανισμό. Όταν τα επίπεδα του σακχάρου αρχίσουν να πέφτουν τότε το σκυλί αρχίζει να κλαιει και να ειδοποιεί το αφεντικό ότι πλησιάζει η κρίση.

Όταν κύριος Weaver έχασε τις αισθήσεις του, το σκυλί χρησιμοποιώντας το δόντι του πάτησε το κουμπί με το νούμερο εννιά στο κινητό του τηλέφωνο που καλούσε την άμεση βοήθεια. Ο εν λόγω άντρας είχε συνδέσει τον αριθμό εννιά να καλεί την άμεση βοήθεια. Το ασθενοφόρο έφθασε στο σπίτι λίγα λεπτά αργότερα και οι νοσοκόμοι προσέφεραν τις πρώτες βοήθειες στο ασθενή.

Πληροφορίες μπορείτε να βρείτε και σε αυτόν τον αγγλόφωνο δεσμό.

Μίχαελ Ζόβα

2008-01-01T15:36:00.000-08:00

Ο Μίχαελ Ζόβα (γενν. 1945) διακρίνεται για την συνήθειά του να ζωγραφίζει ζώα και έγινε ευρύτερα γνωστός με τους πίνακές του που κοσμούσαν το δωμάτιο της Αμελί στην ομώνυμη ταινία. Δύο από τους πίνακες του στους οποίους πρωταγωνιστούν σκυλιά είναι οι ακόλουθοι:

Ρομπέρ Ντουανό

2008-01-01T14:52:00.000-08:00

Ακολουθούν 4 φωτογραφίες με σκύλους, του γάλλου φωτογράφου Ρομπέρ Ντουανό.

Φοξ τεριέ στην Pont des Artes με τον ζωγράφο Daniel Pipart, Παρίσι, 6ο διαμέρισμα, 1953.

Σκύλος με αναπηρικό καροτσάκι, Παρίσι, 1977.

Τα σκυλιά της ντε λα Σαπέλ, Παρίσι, 18ο διαμέρισμα, 1953.

Ο Μπομπ Ζιρό και ο Ρομί (αριστερά) μπροστά από το μαγαζί του τελευταίου. Η φωτογραφία αυτή δεν έχει ως πρωταγωνιστή το σκύλο. Δεν μπόρεσα να βρω τη χρονολογία της και είναι η μόνη από τις φωτογραφίες με σκυλιά που τράβηξε ο Ντουανό και την οποία βρήκα εντελώς τυχαία.

Ο σκύλος στην Καινή Διαθήκη.

2008-01-01T13:03:00.000-08:00

Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν, μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.
Κατά Ματθαίον, ζ΄ 6.

Μη δώσετε τα άγια πράγματα στους σκύλους ούτε να πετάξετε τα μαργαριτάρια στους χοίρους γιατί αλλιώς οι χοίροι θα τα καταπατήσουν με τα πόδια τους κι οι σκύλοι θα στραφούν εναντίον σας και θα σας καταξεσκίσουν. (*)

21 Καὶ ἐξελθὼν ἐκεῖθεν ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος. 22 καὶ ἰδοὺ γυνὴ Χαναναία ἀπὸ τῶν ὁρίων ἐκείνων ἐξελθοῦσα ἐκραύγασεν αὐτῷ λέγουσα· Ἐλέησόν με, Κύριε, υἱὲ Δαυῒδ· ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται. 23 ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον. καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἠρώτουν αὐτὸν λέγοντες· Ἀπόλυσον αὐτήν, ὅτι κράζει ὄπισθεν ἡμῶν. 24 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ. 25 ἡ δὲ ἐλθοῦσα προσεκύνησεν αὐτῷ λέγουσα· Κύριε, βοήθει μοι. 26 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Οὐκ ἔστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις. 27 ἡ δὲ εἶπε· Ναί, Κύριε, καὶ γὰρ τὰ κυνάρια ἐσθίει ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τῶν κυρίων αὐτῶν. 28 τότε ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· Ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.
Κατά Ματθαίον, ιε΄ 21-28.

O Ιησούς άφησε τον τόπο εκείνο και αναχώρησε για την περιοχή της Τύρου και της Σιδώνας. Τότε μια γυναίκα Χαναναία βγήκε έξω από τα όρια της περιοχής εκείνης και του φώναζε δυνατά: "Ελέησέ με, Κύριε, Υιέ του Δαβίδ. Η θυγατέρα μου βασανίζεται από δαιμόνιο". Αυτός δεν της απαντούσε λέξη. Τον πλησίασαν τότε οι μαθητές του και τον παρακαλούσαν: "Διώξε την, γιατί μας ακολουθεί και φωνάζει". Ο Ιησούς είπε: "έχω αποσταλεί μόνο για τους πλανεμένους Ισραηλίτες". Εκείνη όμως ήρθε και τον προσκύνησε λέγοντας: "Κύριε βοήθησέ με." Αυτός της αποκρίθηκε: "Δεν είναι σωστό να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών και να το πετάξει στα σκυλιά". "Ναι, Κύριε", είπε εκείνη, "αλλά και τα σκυλιά τρώνε από από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων τους". Τότε ο Ιησούς της απάντησε: "Μεγάλη είναι η πίστη σου, γυναίκα! Ας γίνει όπως το θέλεις". Κι από κείνη την ώρα γιατρεύτηκε η θυγατέρα της.

25 ἀκούσασα γὰρ γυνὴ περὶ αὐτοῦ, ἧς εἶχε τὸ θυγάτριον αὐτῆς πνεῦμα ἀκάθαρτον, ἐλθοῦσα προσέπεσε πρὸς τοὺς πόδας αὐτοῦ· 26 ἡ δὲ γυνὴ ἦν Ἑλληνίς, Συροφοινίκισσα τῷ γένει· καὶ ἠρώτα αὐτὸν ἵνα τὸ δαιμόνιον ἐκβάλῃ ἐκ τῆς θυγατρὸς αὐτῆς. 27 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· Ἄφες πρῶτον χορτασθῆναι τὰ τέκνα· οὐ γάρ ἐστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ τοῖς κυναρίοις βαλεῖν. 28 ἡ δὲ ἀπεκρίθη καὶ λέγει αὐτῷ· Ναί, Κύριε· καὶ τὰ κυνάρια ὑποκάτω τῆς τραπέζης ἐσθίουσιν ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν παιδίων. 29 καὶ εἶπεν αὐτῇ· Διὰ τοῦτον τὸν λόγον ὕπαγε· ἐξελήλυθε τὸ δαιμόνιον ἐκ τῆς θυγατρός σου.
Κατά Μάρκον, ζ΄ 25-29.

Μόλις πληροφορήθηκε γι' αυτόν κάποια γυναίκα που το κορίτσι της κατεχόταν από δαιμονικό πνεύμα, ήρθε κι έπεσε στα πόδια του. Η γυναίκα αυτή ήταν ειδωλολάτρισσα και καταγόταν από τη Φοινίκη της Συρίας. Παρακαλούσε, λοιπόν, τον Ιησού να θεραπεύσει το κορίτσι της από το δαιμόνιο. Εκείνος όμως της είπε: "άσε πρώτα να χορτάσουν τα παιδιά, γιατί δεν είναι σωστό να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών και να το πετάξει στα σκυλιά". "Ναι, Κύριε", του αποκρίθηκε η γυναίκα, "αλλά και τα σκυλιά τρώνε από τα ψίχουλα των παιδιών, που πέφτουν από το τραπέζι". Της είπε τότε ο Ιησούς: "Γι' αυτό το λόγο που είπες, πήγαινε. Το κορίτσι σου έχει κιόλας θεραπευτεί από το δαιμόνιο".

πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἐπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ.
Κατά Λουκάν, ιστ΄ 20-21.

Κάποιος φτωχός όμως, που τον έλεγαν Λάζαρο, ήταν πεσμένος κοντά στην πόρτα του πλουσίου, γεμάτος πληγές και προσπαθούσε να χορτάσει από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου. Έρχονταν και τα σκυλιά και του έγλειφαν τις πληγές.

Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί μου, χαίρετε ἐν Κυρίῳ. τὰ αὐτὰ γράφειν ὑμῖν ἐμοὶ μὲν οὐκ ὀκνηρόν, ὑμῖν δὲ ἀσφαλές. Βλέπετε τοὺς κύνας, βλέπετε τοὺς κακοὺς ἐργάτας, βλέπετε τὴν κατατομήν· ἡμεῖς γάρ ἐσμεν ἡ περιτομή, οἱ Πνεύματι Θεοῦ λατρεύοντες καὶ καυχώμενοι ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ καὶ οὐκ ἐν σαρκὶ πεποιθότες, καίπερ ἐγὼ ἔχων πεποίθησιν καὶ ἐν σαρκί.
Απ. Παύλου Προς Φιλιππησίους, γ΄ 1-4.

Λοιπόν, αδερφοί μου, να έχετε τη χαρά που δίνει η πίστη στον Κύριο. Το να σας γράφω τα ίδια πράγματα, εμένα δε με κουράζει, σ' εσάς όμως δίνει σιγουριά. Να φυλάγεστε απ' αυτά τα σκυλιά. Να φυλάγεστε από αυτούς που με τη δράση τους κάνουν κακό. Να φυλάγεστε από αυτούς που με την περιτομή κατακόβουν τη σάρκα τους. Εμείς είμαστε οι πραγματικά περιτμημένοι. Εμείς, που λατρεύουμε το θεό με το Πνεύμα του και στηρίζουμε την καύχηση και την πεποίθησή μας στον Ιησού Χριστό και όχι σε ανθρώπινα πλεονεκτήματα, μολονότι εγώ έχω και τέτοια πλεονεκτήματα.

20 εἰ γὰρ ἀποφυγόντες τὰ μιάσματα τοῦ κόσμου ἐν ἐπιγνώσει τοῦ Κυρίου καὶ σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ, τούτοις δὲ πάλιν ἐμπλακέντες ἡττῶνται, γέγονεν αὐτοῖς τὰ ἔσχατα χείρονα τῶν πρώτων· 21 κρεῖττον γὰρ ἦν αὐτοῖς μὴ ἐπεγνωκέναι τὴν ὁδὸν τῆς δικαιοσύνης ἢ ἐπιγνοῦσιν ὑποστρέψαι ἐκ τῆς παραδοθείσης αὐτοῖς ἁγίας ἐντολῆς. 22 συμβέβηκε δὲ αὐτοῖς τὸ τῆς ἀληθοῦς παροιμίας, κύων ἐπιστρέψας ἐπὶ τὸ ἴδιον ἐξέραμα, καί, ὗς λουσαμένη εἰς κύλισμα βορβόρου.
Απ. Πέτρου Β΄ Επιστολή, β΄ 20-22.

Αν οι άνθρωποι, λοιπόν, που με τη βαθιά γνώση του Κυρίου μας και σωτήρα Ιησού Χριστού έχουν αποφύγει τη διαφθορά του κόσμου, αναμειχθούν πάλι σ' αυτήν και βγουν νικημένοι, τότε βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση από πριν. Θα ήταν καλύτερα γι' αυτούς να μην είχαν γνωρίσει την οδό της σωτηρίας, παρά αφού τη γνωρίσουν να εγκαταλείψουν την άγια εντολή που τους παραδόθηκε. Σ' αυτούς αποδεικνύονται αληθινές οι παροιμίες: "Το σκυλί γυρίζει πίσω στο ίδιο του το ξέρασμα" και "Το γουρούνι, αφού λουστεί, κυλιέται πάλι στο βούρκο".

Μακάριοι οἱ ποιοῦντες τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, ἵνα ἔσται ἡ ἐξουσία αὐτῶν ἐπὶ τὸ ξύλον τῆς ζωῆς, καὶ τοῖς πυλῶσιν εἰσέλθωσιν εἰς τὴν πόλιν. ἔξω οἱ κύνες καὶ οἱ φαρμακοὶ καὶ οἱ πόρνοι καὶ οἱ φονεῖς καὶ οἱ εἰδωλολάτραι καὶ πᾶς ὁ φιλῶν καὶ ποιῶν ψεῦδος.
Αποκάλυψις, κβ, 14-15.
Μακάριοι όσοι τηρούν τις εντολές του, για να έχουν δικαίωμα να φάνε από το δέντρο της ζωής και να περάσουν τις πύλες για να μπουν στην πολιτεία. Έξω θα μείνουν όσοι είναι αδιάντροποι σαν τα σκυλιά, οι μάγοι, οι πόρνοι, οι φονιάδες, οι ειδωλολάτρες κι εκείνοι που τους αρέσει να αντιστρατεύονται την αλήθεια.

(*) Μετάφραση της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας.

Ο Κανέλλος

2007-12-31T18:09:00.000-08:00

Θα μιλήσω για το φίλο τον Κανέλλο,
που έχει μια καρδιά και τέσσερα ποδάρια.
Που γυρίζει στα Εξάρχεια τα βράδια
κι όλοι τον σέβονται του βγάζουν το καπέλο.

Στη γωνιά Πολυτεχνείο με Πατησίων
κυνηγούσε, λένε, έναν ασφαλίτη
και μια μέρα εθεάθη στο Θησείο
να γυρνά με μια σκυλίτσα από σπίτι.

Ένα τραγούδι για το σκύλο τον Κανέλλο
που με δάγκωσε μα τον καταλαβαίνω.
Υποστήριξε την άποψη με πάθος
ότι είχα πάρει την ζωή μου λάθος.

Χίλια πρόσωπα αλλάζει αυτή η πόλη,
μα κανένα δε τρομάζει τον Κανέλλο.
Κι αν καμιά φορά τον βλέπεις λυπημένο,
την ουρά του σπάει κι αρχίζει γυροβόλι.

Κι ούτε αγγίζει όσα κόκαλα πετάνε
όλοι αυτοί που ασχημαίνουν τη ζωή μας.
Και το ξέρω όταν στα μάτια τον κοιτάμε,
πως γουστάρει, πως γουστάρει τη σιωπή μας.

Ο Κανέλλος, Στάθης Δρογώσης.

Κολωνακιώτης Σκύλος

2007-12-31T17:58:00.000-08:00

Στο Κολωνάκι είν’ ένας σκύλος, ο Βαγγέλης,
έξω απ’ το Everest ή στη Λουκιανού.
Το μάτι του σ’ ακολουθεί, θέλεις δεν θέλεις,
καθώς βυθίζεσαι στο βίο που λες πως θέλεις
για να ξεφύγεις, για να ξεφύγεις από το βίο
του διπλανού.

Κοιτάει τις γκόμενες που θέλουν να πιαστούνε,
που καταφθάνουν από χίλιες γειτονιές,
ντυμένες χρώματα για να παραδοθούνε
στο πρώτο μπράτσο με φλεβίτσες που θα βρούνε,
στην πρώτη τσέπη, στην πρώτη τσέπη που θα τις λύνονται
οι κλωστές.

Στο Κολωνάκι είναι ένας σκύλος που τον ξέρουν
οι γκέι μόδιστροι κι οι σέξι φθισικές.
Οι σιλουέτες που στα εξώφυλλα υποφέρουν,
κάτι σκιές που η μια την άλλη λεν πως ξέρουν
και λένε "αγάπη μου", λένε "αγάπη μου" με ολόιδιες
φωνές.

Κοιτάει τ’ αστέρια και πότε πότε τα δεντράκια,
κοιτάει τα κάστανα που καίνε στη φωτιά,
κοιτάει τα λίγα που απομείνανε παιδάκια,
το σιντριβάνι, τις καρδούλες στα παγκάκια,
τους καπουτσίνους στα φλιτζανάκια, στα φλιτζανάκια
τα παγωτά.

Στο Κολωνάκι είναι ένας σκύλος, ο Βαγγέλης,
που τελευταία μόνο εμένα ακολουθεί.
Όλο τον διώχνω, του φωνάζω, λέω: «τι θέλεις;»
μου λέει "βυθίζεσαι στο βίο που λες πως θέλεις"
και με κοιτάζει, και με κοιτάζει όπως κοιτούσες
κάποτε εσύ.

Ένας σκύλος στο Κολωνάκι, Δεληβοριάς Φοίβος.

Σκύλος του τεκέ

2007-12-31T17:47:00.000-08:00

"Ο σκύλος (μπουλντόγκ) ήταν απαραίτητος στους νταήδες και συνόδευε τον αφέντη παντού. [...] Όποτε πηγαίναμε στον τεκέ παίρναμε και τους σκύλους. Αργιλέ εμείς, αργιλέ οι σκύλοι. Στο τέλος είχανε γίνει οι σκύλοι από τους πρώτους χασικλήδες στον Πειραιά."
σελ. 44, Νίκος Μάθεσης: ο θρυλικός τρελάκιας του ρεμπέτικου, Τάσος Π. Καραντής, εκδ. ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ, Αθήνα 1999.

Δυο σκύλοι κολλημένοι

2007-12-31T17:42:00.001-08:00

"Ο κατώτερος κόσμος δεν ανεχόταν να δει δυο σκύλους κολλημένους στο δρόμο. Τους ρίχναν νερό και τους κυνηγούσαν με ξύλα. Και οι ζαρζαβατσήδες της Μυτιλήνης να κυριεύονται από χυδαία ηθική αγανάχτηση."
σελ. 23, Τότε που ζούσαμε, Ασημάκης Πανσέληνος, εκδ. Κέδρος, Αθήνα 1974.

...κυριακή στο Μοναστηράκι

2007-12-20T16:31:00.001-08:00